Vrijdag bij mijn dochter, op de hersteller, voor haar kookplaat gewacht. Hij was er al vrij vlug. Toch bleef ik de hele namiddag gezellig bij haar in de zetel hangen en naar een TV film kijken. Ik kijk anders bijna nooit naar TV. Het ging over kindermishandeling. Ik was alleen en genoot er van de kalmte en rust. Niets om mijn hoofd. Alleen leegte…

Vóór mijn reis, tot bij haar, ben ik bij de BOOTIEK langs geweest omdat mijn 65+ pas het nog altijd niet deed. De man probeerde het op een apparaat in zijn bureau waar alles normaal leek. Toch ging het weer niet waar ik moest scannen. Na een beetje prutsen vond de bediende wat er niet juist aan was! De aanvangsdatum was ingesteld op 22 februari 2010! Nu is dat juist gezet en als ik de kaart scan komt er een uitnodigende vooruit pijl te voorschijn en twee groene lichtjes.

Deze zaterdag was aangenaam druk. En toch een dag voor mij zelf vond ik…

Eerst deden we boodschappen, waaronder enkele bestellingen voor « mijn feest ».

Na de middag op stap met dochter. We hebben wat winkels bezocht op zoek naar een geschikte kinderwagen voor ons komende kleinkind. We zagen er hele mooie met alles er op en er aan. Ik kreeg groen licht van mijn zoon en schoondochter. Ik denk wel dat mijn keuze vast staat. Het waren een paar uurtjes waar genieten.

Thuis gekomen rap voor eten gezorgd. Toch was het 20h voor we aan tafel zaten.

Intussen nog bezoek gekregen van mijn nichtje, haar man en de kleine Soan(1maand). Chocolade gekregen en twee mooie mokken speciaal voor ons, door haar beschilderd, om ons te bedanken omdat haar papa hier mocht logeren in januari.

Wachtend op de bus zit ik op het wankele bankje.  Ik weet dat je hier voorzichtig moet zijn , de poten van dat bankje staan namelijk dicht tegen elkaar en te veel in het midden. Het bovenste zit nauwelijks aan de poten vast.

Ik zet mij juist boven de poten zodat er nog een plaats vrij voor is iemand anders. Al gauw komt er een dame op het uiteinde zitten. Ik wip een stukje omhoog omdat de dame zeker enige kilo’s zwaarder is. Het is alsof ik op een wipplank zit, hahahaha…leuk.

Toch verwittig ik de dame dat ze veiliger zou zitten als ze iets meer naar het midden schuift. Wat ze ook doet.

Sorry voor degene die nog eens naast me komen zitten op dat bankje. Ik zeg niets meer. Zo betaald de goeie, voor de slechte.

Kleine pauze...

Wat een weer deze dagen, koud en nat, echt geen weer om iemand door te jagen. En als je dan nog pech hebt met de verwarming zeker niet. Ik begrijp de situatie goed. Heb het over twee jaar ook meegemaakt.

Twee dagen al heb ik koude voeten en haalde mijn kussen met kersenpitten uit. Toch gemakkelijk zo iets hé. Je steekt het even in de microgolf en je hebt het in een oogwenk warm.

Mijn man heeft het daarna nog eens verwarmd om in zijn nek te leggen en op zijn zere arm.

Terwijl ik daar zat dacht ik aan Magda, dat ze deze avond in een koude kamer ging slapen. En zoals ze vertelde, was dat vroeger alledaags in de winter. Dat was nog zo in mijn kinderjaren. Mijn mémé had een “bottel” (rubberen warm waterfles) en die kregen we dan in ons bed. Ze vulde dat ding met kokend water en wikkelde hem in een handdoek. Ik keek altijd naar de stop die ik daar aardig aan vond. Je schroefde dat stevig vast met de ring. Eens kreeg ik er van langs omdat ik die had los gedraaid, met de nodige gevolgen.