Nog even wegdromen naar...

Ik moest zeker wel door en door vermoeid geweest zijn want de eerste twee en een halve dagen was ik niet te genieten, zo ziek…

Hoofdpijn, pijnlijke armen en benen. Ik had het gedurig koud en wat ik niet zei, was de zin om te huilen.

We zouden het deze keer maar kalm houden en er eerder een gastronomische reis van maken.

De eerste dag gingen we, ‘s middags en ‘s avonds, in het ons vertrouwde populair restaurant eten. We kuierden wat rond en zetten ons op een terras op de plaats en genoten van de drukte die er heerst.

Bussen, taxi’s, sightseeingbussen, toeristen, lokale bewoners en emigranten, schoenpoetsers, kastanje verkopers en ook ambulante verkopers van allerhande kleinigheden, muziekanten, een mengelmoes van allerhande, waar je uren kunt op kijken.

De volgende dag nog mooi weer maar toch iets frisser. We gingen een dagschotel eten in het Confeitaria Nacional, waar ze al meer dan 180 jaar, heerlijke Portugese taartjes bakken.  

Het was ons vierde bezoek aan Lissabon (hier meer) en dus hebben we al heel wat historische en toeristische plekjes gezien.

Van dat zonnige weer dat ze voorspelden voor vandaag is nog niet veel te merken. De zon zit achter de wolken. maar de radio blijft aanhouden met het beloven van zonnig weer voor vandaag, en morgen tot  26°!

Dat komt van pas want morgen is het Festa Portuguèsa in St Gillis Brussel. We gaan met zijn allen van Vlaanderen-Lusitania lekker feesten met aperitieven en een restaurantje.

Daarna gaan we ons, op de gemeenteplaats, tussen de mensenmassa drummen om te feesten met super bock of vino verde in de hand

Deze avond is het jaarlijks praat- kaas-en wijnavond van de généalogische afdeling Dilbeek, in St Anna Pede. Daar gaan we ook naar toe. Niet zo zeer om te praten, we hebben daar geen kennissen maar gaan er toch, al sinds enkele jaren, leuk met zijn twee'tjes tafelen en babbelen als een jong paar, tussen een redelijk derde leeftijdsgroep.

We gaan deze namiddag toch even genieten van het mooie weer (als het er komt) op een terras of in de Botanische tuinen van Meise.

Dit is dan ons 2de druk weekend van juni.

* * *

Vergeet deze dag niet!

Het is gratis en inschrijven kan hier, blijebloggers@gmail.com

Terug thuis, ben ik nog even aan het bekomen van de korte maar heel mooie mooie dagen in Portugal.

Het kontrast met  het mooie weer ginder en de grijze wolken hier maken me moe en stijf.

Deze keer was ik aan  het einde van ... neen niet van de wereld, maar wel aan het uiterste punt van Europa.

Vandaag boekten we nog een citytrip voor half november. We kozen weer eens voor Lissabon waar we ons hart aan verloren hebben.

We hebben ook al een tijdje kaartjes voor een voorstelling in januari 2009, in de Ancienne Belgique. Ana Moura, de fadozangeres, die we de vorige keer in Lissabon hebben ontmoet, staat op het programma.

De dag er vóór gaan we ook naar de AB voor Stef Bos.

Dat is al heel wat in het verschiet.

Vrijdag komen onze gasten uit Zweden aan. Dan zal er ook weer leven in de brouwerij zijn!

Lissabon op mijn Fotoblog

Sedert onze terugkeer uit Portugal heb ik al 101 ongemakken gehad. Maandag hebben we laminaatparket in zoons kamer gelegd.

Sindsdien ben ik letterlijk gekraakt. Twee dagen volledig van de kaart, wel op de zetel met pijnstillers en zalfjes tegen geblokkeerde spieren.

Nu het een beetje is gebeterd, deze morgen bij de tandarts. Ik verloor de vulling tijdens de reis. Nu was er niets meer aan te doen en moest hij eruit. Half invalide wil ik toch mijn verhaal over die reis beëindigen.

De derde dag trekken we eruit naar Sintra. Sintra ligt op een 30tal kilometers van Lissabon.

M., had een reportage op tv hierover gezien. Ik wist niet wat ik zou zien, maar het overtrof in verre mijn verwachtingen.

Onze uitstap begon met het vergissen van treinstation in Lissabon. Maar we waren vlug terug op het goede pad.

In het stadje aangekomen kregen we aan de infobalie de nodige inlichting met hoe en wat er te zien was.

We dienden een hop en off bus te nemen met als eerste halte, Sintra Vila Turisme. Wij stappen er niet af, net zoals nog andere mensen waarvan we denken dat het Fransen zijn. Naderhand blijken het Belgen te zijn.

Tweede halte “ Castelo Mouros”. Dit zijn de goed bewaarde ruines van een Moors kasteel.

Samen met de Belgen beklim ik de hoogste top langs de stenen trappen. Amaai, mijn benen, en mijn hartje klopt in een verhoogd ritme. Als ik dit maar overleef.

M. blijft beneden op een bankje zitten. Maar wat zie ik bij het afdalen? Hij is naar de andere top geklommen en wuift ons dapper toe. En als hij thuis is, klagen als hij de trap op moet! Hij wou echter niet onderdoen voor ons, dat we niet zouden denken dat hij een watje is.

De reis gaat verder met een ander voertuig tot aan het Palácio da Pena.

Dit paleis staat op het hoogste punt van het Sierragebergte. Het is een persoonlijk project Van Fernando 2, de “artistieke koning”. Hij gaf Baron von Eschwege opdracht dit schitterend paleis te bouwen, als geschenk aan zijn vrouw.

Een sprookjespaleis! Zoiets zag ik nog nooit!

Na het in alle hoekjes, kantjes, van binnen en buiten bezichtigd te hebben, gaan we de weg naar beneden terug. Langs smalle bergwegjes en afgronden. De busbestuurder is een echte jonge Fanjo.

Beneden aan het station nemen we de bus nog eens tot aan de toeristische stad, waar we eerder niet afstapten.

Er staat nog een paleis. Dat gaan we niet bezoeken. Als we nog eens naar Portugal gaan.

We kuieren wat rond, eten een snack, drinken koffie en dan de terugreis naar Lissabon.

Deze avond willen we fado horen. Wij houden niet van wat in de toeristische boekjes aangeraden wordt. Dus naar Alfama op zoek naar een geschikt plekje. We informeren ons aan de bewoners en ja deze avond weten ze ons te zeggen waar er gezongen word.

Wij zijn de enigen. Er staan wel twee grote tafels gereserveerd. Het is nog vroeg. Terwijl we eten komen er een tafeltje Duitse meisjes bij, dan nog een tafeltje met een Engels koppel. Eén van de twee besproken tafels komt ook bezet. Nu gaat het zeker al gauw het moment zijn…

In een achterkamertje tokkelt een jongen op zijn gitaar en een paar jonge meisjes gaan er ook bij zitten.

De deur gaat terug open, en ik kan mijn ogen, niet geloven. Daar stapt Hind binnen!

Ze heeft ons ook onmiddellijk gezien en roept verwondert uit: “Wat een toeval zeg!”

Het hele Nederlandse gezelschap neemt plaats aan de grote tafel naast ons. Hind verteld me dat ze samen met een gekende fado zangeres gaat zingen.

Het wordt gefilmd en zal later op Holland 3 uitgegeven worden. Ze geeft mij de tip hoe ik kan weten wanneer.

De cameraman zet zijn gerief klaar en de show kan beginnen. Eerst zingt er een jonge vrouw, dan Hind alleen. Daarna samen met een andere jonge vrouw met een prachtige stem. Deze vrouw zingt nog een paar liedjes alleen. Ik neem een paar foto’s van haar. Is me dat genieten!

Dat was weer een heel fijne dag vol verassingen.

p.s. Volgende keer vertel ik wie die fadozangeres was. Ik wist het pas de dag nadien.

Dinsdag staan we weer vroeg op. We willen namelijk naar de vlooienmarkt, Feira da Ladra, vaak vertaald als dievenmarkt, die er die dag plaats vindt.

Wij rijden er naar toe met tram 28, een oud juweeltje!

M. haalt er zijn hartje op, hij houdt van kuieren op soortgelijke markten.

Van daar uit, klimmen en dalen we, trap op en trap af, door de smalle straatjes van Alfama, het middeleeuwse Lissabon.

Oude huisjes, sommigen al gerestaureerd, maar de meeste toch verkrot. Toch zijn ze nog bewoond. Wasjes aan de gevels, bloemen en planten voor de deur of vensters.

Gelach, gebabbel en muziek achter de gevels. Een hondje en zelfs twee kippen, met één poot netjes vastgebonden aan het huisje van hun eigenaar.

Intussen kijken we ook waar we tijdens ons verblijf eens naar Fado kunnen luisteren.

We dalen af tot aan de Miradouro de Santa Luzia. Van hieruit hebben we een prachtig zicht. Je kunt er even rusten op de ingebouwde banken, versierd met de gekende Portugese azulejos (mooie decoratieve tegels).

Terwijl we daar zitten zie ik een mooi jong meisje met een ploeg fotografen of mensen van de film. Ik sla ze een poosje gade en bemerk dat ze Nederlands spreken. Bij een tussenpauze van hun opnamen waag ik hun te vragen of dat meisje een bekende is.

Ja, dat is de zangeres “Hind”.

Hoewel, ik moet toegeven, dat ik er nog nooit van hoorde, sla ik er een “hoo” uit en of ik even een foto mag? En nog eentje met ons twee? Nog een vriendelijke groet en we vervolgen onze uitstap.

We gaan er dichtbij in een restaurant eten. Ik wil een slaatje. Voor één keer wil M. hetzelfde als ik, omdat ik meestal een betere schotel bestel dan hij. Tegenvaller!

Als ik aan de kelner vraag uit wat dat ene slaatje bestaat kan hij het mij niet uitleggen. Dus 2 maar. Dat “Alface” slaatje zal ons lang bijblijven. Het was gewoon een berg, groene sla, met een grote radijs erop als versiering. Hahaha, dat is nu eens gezond eten hé? M. kon er niet mee lachen...

Het deed mij terug denken aan een zekere  "worst in Gent"

Na korte tijd komt heel die bende van de film, ook in hetzelfde restaurant. We slaan nog een babbeltje en ze vertellen mij dat ze van de Nederlandse tv zijn. Het programma zal uitgegeven worden op Nederland 3. Daarover later nog meer.

We gaan onze wandeling verder tot aan het Castelo de São Jorge. We bezochten het de vorige keer. Nu drinken we er een heerlijke koffie met een groot stuk flan. Wat ons toch beter bevalt dan dat konijnenvoer die we eerder voorgeschoteld kregen.

M. stelt voor om deze avond aan de andere kant van de Taag te gaan eten in Cacilhas, een klein havenstadje met fantastische visrestaurants.

We gaan naar de kaai en laten ons met de overzetboot naar het stadje varen.

Dan besluiten we maar de bus naar Caparica te nemen, nu we toch aan de andere kant zijn. Het is een redelijk lange rit. En dan staan we in het Caparica waarvan we al veel hoorden door Rita en Heraldo.

We zijn er een paar uur gebleven en dan de boot terug genomen tot Belém. Nog een rit met tram en metro, en terug gaan eten in ons vaste restaurant tegen de Praça Rossio.

Dan metro, dodo…Het was een prachtige, vermoeiende, lange dag.

We stonden al vroeg op Portugese grond. Ook al omdat Portugal één uur achter staat, tegenover ons uur.

Met een taxi gingen we tot aan ons hotel waar we onze bagage afzetten. Zonder dralen gingen we op stap om een maximum van onze korte vakantie te genieten.

Het weer is prachtig, in de namiddag halen we zelfs 24 graden!

Het is de 2^de keer dat we in Lissabon zijn. Ook de eerste keer dat we terug gaan naar ergens waar we al eens waren. Lissabon had ons hart gestolen.

We logeerden vlak bij het Parque Eduardo 7 en de plaats Marquês de Pombal.

Al wandelend langs de Avenida da Liberdade dalen we af tot aan de plaats Restauradores.

Onderweg versterken we ons met heerlijke koffie en gebak. Een must in Portugal!

We wandelen verder naar de Praça Rossio, het hart van de stad. Langs de rua Augusta verder richting Praça do Comércio. Onderweg komen we in de nabijheid van de lift San Justa dat het hogere gedeelte van de stad met het lagere verbind. Wij maken er dit keer geen gebruik van en stappen door de straten. Hier en daar herinneren we ons nog dingen van verleden keer.

We gaan tot aan de Mercato do Ribeira, de voornaamste groenten, vis en vleesmarkt in Lissabon.

’s Maandags is deze spijtig genoeg gesloten. Het gebouw is wel open en we nemen er een drankje.

We slenteren verder langs de vele visrestaurantjes en winkeltjes met zeer verscheidene waren. Van souvenirs tot bacalhao.

Je komt er achter de hoek zomaar neus aan neus te staan met de fameuze Lisabonse tram.

Van al dat wandelen hebben we honger gekregen, het geen je eigenlijk al krijgt bij het zien van al die gerechten die je aangeboden krijgt op de borden van de restaurantjes.

We gaan terug naar het restaurantje waar we al vaste klant waren, vorige keer. En we waren niet teleurgesteld! ’s Avonds zaten we er terug.

Deze namiddag gingen we nog koffie drinken aan een tafeltje naast dat van Fernando Pessoa vóór het café Brasileira.

We snoepen van, een dozijn, kastanjes die handig, verpakt zitten, in een dubbel zakje. Eén gedeelte voor de kastanjes, het andere voor de afval. Goed bedacht!

Die dag bezoeken we ook nog het  "Casa do Alentejo"

Achter een onopvallende gevel ligt deze pracht verborgen. Je gaat een trap op

en plots sta je op een binnenplaats die volledig in Moorse stijl is gedecoreerd, net zoals het omringende paleis.

We drinken er een Portugese super bock en daarna eten en gaan slapen. 

Alles viel geweldig mee!

Het weer, de sfeer en heel wat verassingen, maakten er een paar onvergetelijke dagen van.

Ik vertel het later nog...

Zondag weer tevoet door de stad, nog een paar pleintjes af gelopen en dan langs de langestraat, waar het ook braderie was, tot aan de kruispoort. Van daar, langs de waterkant, tot aan de Katelijnepoort. Een prachtige natuurwandeling!Heel de namiddag keuvelden we gezellig met de clubleden over kunst, vakantie en Portugal, terwijl we ons niet lieten bedelen om de "pastelaria" aan te doen. Geurige Portugese koffie en zelfgebakken pasteis. Zalig...

Een momentje overwoog ik of ik geen bezoekje aan de zieke Mariette zou brengen met een paar pasteis. Ze woont niet al te ver van de Casa Videira, maar ik ben geen mens die zomaar ongevraagd bij de mensen binnenvalt.
En dan de terugreis naar Brussel. Eén uur rechtstaand in de bomvolle trein.
Vandaag ben ik een beetje ziek. Waarschijnlijk een grote verkoudheid op gedaan.