Gebabbel, grapjes, verhalen uit het dagelijkse leven...en verse nieuwtjes uit de oude doos...
Familie, kinderen en kleinkinderen en daarbij mijn mooiste foto's.
Hallo, blij je te zien
! Bedankt voor je bezoekje en aarzel niet nog eens langs te komen!
* * *
Op
om
waren er hier wel
gasten tesamen op bezoek.
* * *
536477
Even voorstellen
Ik ben een oma van 65
maar volgens mijn zes kleinkinderen van nu 23,18,16,13,12 en 8 jaar,
nog "une mémé dans le vent."
Ik waagde mij tweemaal in het huwelijksbootje.
Vier keer mama,
Uit het 1ste heb ik drie kinderen:
2 meisjes ( 44 en 43) en een jongen (38).
In het 2de en huidige...nog een jongen, van intussen al 23.
Mijn man was een verstokt vrijgezel, altijd verliefd maar nooit getrouwd. Aan zijn celibaat maakte ik een einde in 1995 ;-)
Hij heeft een zoon van 42 in Zweden.
Dus zoals U ziet, moet ik met verschillende génératies meedraaien.
Ik doe mijn best en tracht er het beste van te maken.
Ik ben oorspronkelijk uit Knokke aan/zee en woon al jaren in Brussel.
De zee heeft zijn aantrekkingskracht op mij nog niet verloren. Ik ben er nog steeds aan verknokt.
(Bij iedere verjaardag word dit postje bijgewerkt)
Het bleef natuurlijk niet bij die twee enige vriendinnen natuurlijk. We waren dan toch nog met 34. Familie en vrienden die we in volledig verschillende omstandigheden leerden kennen, verspreid over de 65 jaren van mijn leven.
Geweldig…Fantastisch…dat is het enige dat ik over het feest, mijn feest, kan zeggen.
Ik zou het echter niet kunnen nalaten jullie er iets van te vertellen.
Eerst de wekenlange drukte om alles te organiseren.
Er kwam heel wat bij te kijken om de juiste datum en plaats hier voor uit te kiezen.
En dan vrienden en kennissen uitnodigen. Familie is geen probleem die zijn net als mezelf altijd klaar om te feesten. Het begint met een hele lijst, waar de helft bijna afvalt door het een of ander belet.
Je zou er bijna van panikeren. Zou er wel iemand komen ?
Nu kan ik zeggen dat zij die er waren, het volledig met elkaar konden hebben !! Denk niet dat er iemand spijt van had, gekomen te zijn. Alleen diegenen die er niet bij waren…
Mijn man had een hele drankcentrale opgebouwd en eten voor een leger.
Ik Begrijp niet waarom ik zo gestresseerd was. De dag zelf was ik als een circusvlooi die zijn eerste voorstelling gaf. Of was het andersom ? Halfdood van schrik dat er iets zou mis gaan ?
Om 10H30 moest ik zelfs een sedinal slikken om te kalmeren. En het hielp ! Het sloeg over naar mijn man en zoon, die toen het 15H werd en niemand zagen aan komen, hun twijfels hadden.
Enige minuten later kwamen onze eerste gasten aan, Ninne en Nana.
Het feest kon beginnen.
Er is nog iets op til. Klik even op deze link en je leest er meer over.
Bedankt aan alle bloggers en FB's en familie, die mij hun lieve wensen stuurden, per post, E-kaart, sms, telefoon of een lieve reactie, of hoe dan ook... Het was hartverwarmend.
Het was een mooie dag deze 31 januari 2010. Mijn kinderen en kleinkinderen maakten het weer gezellig. Alhoewel er enigen niet bij waren maakten we er een toch echt feest van. Alleen hun gezelschap doet me enorm plezier maar toch verwenden ze me weer.
Mijn jongste zoon had zelfs een fruit-aspic-taart voor mij gemaakt Iedereen vond me er stralend uitzien, maar wat niemand zag was dat ik de nacht er voor een geweldige "coup de bleus" had. Ik zag heel mijn leven als een film voorbij gaan, en waarom weet ik niet, liepen de tranen stromend langs mijn wangen. Het leek wel als een afscheid aan al de mooie en minder mooie momenten. Het begin van een nieuw hoofdstuk. M. vind dat ik het grappigst van al nog dat gratis rijden met het openbaar vervoer vind. Hahaha, zo ben ik niet alleen want deze morgen vertelde een vriendin van mij die, tien dagen geleden haar 65ste verjaardag had, er al van de eerste dag van profiteerde om voor €5,20 heen en terug, naar het autosalon te reizen.
De meeste van mijn vriendinnen vieren dit jaar 65 en dat word dus veel over en weer reizen om te feesten.
Morgen is mijn oudste zus jarig.
En vandaag wil ik mijn beste wensen overbrengen aan ons Watervrouwtje die weer een kaarsje meer mag uitblazen.
Zoals ieder jaar is het moment aangebroken om een overzicht van dit jaar te maken. Enkele mindere momenten maar ook heel veel positieve gebeurtenissen.
Ik begon het jaar met een blog stop. Besefte doch gauw dat het de moeite niet was en dat er meer lieve bloggers, dan spelbrekers, op het net zitten en nam dus de draad weer op…
Weet je nog? In januari had het hard gevroren en men kon zelfs op de Damse vaart schaatsen. Dat was al niet meer gebeurd sinds de jaren ’60.
De laatste dag van deze koude maand werd ik weer een jaar ouder. Nog eentje tot mijn pensioen.
Wij kregen nieuwe huurders en zij kregen op hun toer een baby.
Rachel, mijn grootvaders nicht, en onze naamdraagster, vierde haar 102de verjaardag.
Het minder leuke was dat ze een paar maand later stierf. Normaal want niemand kan ze kwalijk nemen dat ze na zo’n lang leven, eindelijk ter ruste gaat.
Er vielen dit jaar weer een hele rij jonge bekenden weg. Jasmin, Patrick Swayze, Michaël Jackson, en zo kun je nog een stukje verder gaan…Ook onder de bloggers gingen er heen.
De leukste momenten waren toen ik blogmaatjes ontmoette. Eens in Aalst op de boekenvoorstelling van de Inge’s. Kaatje Grauwls, Geert, Kimmekepunk en Omaatje zonder blog. Sorry als ik daar iemand vergeet.
En dan de grote blog ontmoeting in Wachtebeke, de BBB (Blije Bloggers Bijeenkomst. Daar hadden Nana, Jientje en Bientje voor gezorgd.
Heerlijke dag, die zeker dit jaar nog eens moet overgedaan worden.
In Knokke bracht ik samen met Magda, een bezoek aan watervrouwtje. Een reuze fijne namiddag!
Magda kwam naar Brussel om haar "Boterhammen in het Park", samen met mij, op te eten. Heel wat bekenden en ook minder bekenden voor mij, onder hen.
En dan vond ik ineens mijn jeugdvriendje op facebook terug! Hij kwam, samen met zijn vrouwtje, bij ons eten. Dat was een leuk weerzien na 52 jaar en we haalden zoete herinneringen boven uit onze kindertijd.
We reden een paar keer naar Brugge voor de Vereniging Vlaanderen-Lusitania.
Zag eindelijk een schoolkameraadje terug na vele jaren. We hadden haar niet gevonden voor de klas réunie’s die we hielden. Ik kreeg op Kerstdag minder goed nieuws over haar (hersenbloeding, operatie), maar alles komt goed.
In Begijnendijk gingen we eten voor de partij van Willy, en weer zaten we in de blogwereld met Rosita, Lordje en de buurvrouw
Bezoek uit Zweden en een citytrip naar Lissabon namen we er nog bij.
De mooiste momenten waren toen ik mijn kleindochter eens kon in mijn armen nemen en het grote nieuws dat we in verwachting zijn van een 7de kleinkindje!
Nu wachten we nog, in deze 3 laatste dagen van het jaar op de baby van mijn nichtje. Zo word mijn jongste zus voor de eerste keer oma.
De som van dit jaar is dat ik héél véél mensen ontmoette en dat ik er énorm van genoten heb. Het mag een geslaagd jaar heten.
Dit keer geen linken, je kunt het allemaal lezen in mijn archief, maand na maand, in de linker kolom van mijn blog.
Mijn teller staat, dank zei jullie, mijn trouwe bezoekers, op ongeveer 1500 van een half miljoen. Zou ik dit nog dit jaar kunnen halen?
de burgemeester (gewezen blogger? Zijn blog kun je nog achterste voren lezen...) ontving ons warm en vriendelijk. Toen we de zaal inkwamen wuifde er al iemand naar mij en we schoven aan tafel met hen. Het was Lady Rosita en haar Lord. En hun "buurvrouw", blogster zonder blog, was er ook bij. We hebben nog een blogster gemist die net na ons vertrek kwam eten.
Wij zagen de Sint en zijn pieten, naast de brouwerij Haacht, die zich klaarmaakten voor de drukke komende dagen.
En toen we een stukje verkeerd reden kwamen we aan het huis van Pater Damiaan terecht en huize De Veuster waar volgend weekend de kerstmarkt door gaat. Dat weet ik van Daisy.
Wie denkt dat je als pc freak geen oog meer voor anderen hebt is er naast want ik ontmoete al heel veel vriendelijke mensen sinds ik begon, vier jaar geleden. Inge heeft er hetzelfde idee over. dat zei ze ergens op internet...
Ik las zojuist dat Ninne al een halve mand kurken vergaarde. Ik zag in Lissabon dat je daar je kurken mag inbrengen zoals wij met glas, papier of andere herbruikbare afval doen.
Portugal is dan ook een land waar men kurk vind en verwerkt word. Ik zag er handtassen, toilet en rugzakken, en zelfs postkaarten in kurk!
* * *
En nu nog een fijne verjaardag gewenst aan Bientje.
Iedere week krijg ik in mijn mail box, zoals vele anderen een mooie weekendgroet van twee blogmaatjes van het eerste uur. Het waren ook de eerste bloggers die ik in levende lijve ontmoette.
Heel lieve mensen die ik eens in de bloemetjes wil zetten, namelijk
Na het terug vinden van het vriendje uit deze inktvlek, kreeg ik al een telefoontje van hem. We vertelden heel wat over onze levensloop en haalden een paar herinneringen boven . Grappig hoe kinderlijk onschuldig wij waren geweest. Zoals bijvoorbeeld die keer dat wij in de speeltuin, achter de kerk, zaten met nog een andere vriend en vriendin. De meisjes bleven braaf op de bank zitten en hielden de jongere zus en broertje in de gaten , terwijl de stoere jongens trachtten om ter verst in de zandbak te springen. De winnaar zou zeker bij ons in aandacht stijgen!
Hij herinnerde zich, na 50 jaar, echt nog heel veel en zag zelfs mijn mama nog voor zich alsof het gisteren was, dat ik op haar leek...
Wij vergeleken onze terug vinden als in de reeks memories op TV. Nooit of nooit heb ik gedacht dat jongens zich ook zo sentimenteel aan vroeger hechtten.
Die andere jongen was misdienaar, herinner ik me nog. Alleen daarom ging ik alle dagen van de vakantie naar de mis. Je kreeg toen voor iedere aanwezigheid een stempel op een kaartje. Wie dat kaartje vol had kreeg een verrassing. Dat zal wel een Heiligen prentje geweest zijn. Toch kreeg ik het kaartje nooit vol.
Sindsdien leest hij samen met zijn gezin mijn blog van het begin af aan. Ik begon er ook aan. Ik sta verwonderd hoe mooi ik het zelf maakte. In het begin stond mijn design mij niet goed aan en veranderde ik het om de haverklap. Nu vind ik het naar mijn goesting.
En de mooie illustraties er bij. De mooie PSP’s die ik zelf begon te maken met een program van een andere blogster gekregen. Bij een verkeerde handeling op mijn pc geraakte ik het kwijt. Ik heb er een andere gekocht maar deed er nog niet veel mee. Daar ga ik mij eens op toeleggen in de toekomst.
En wat was het een leuke tijd toen op de blogs. Ik zag de linken naar al diegenen die er mee ophielden, dat zijn er heen heel pak.
Er was een tijd van polls, stokjes en inktvlekken. Iedereen zette zijn beste beentje voor om zijn steentje hieraan bij te dragen.
Nu is het alsof het een herinnering aan het worden is. Niemand doet nog mee…
Zoals zeker al gelezen bij Magda over onze uitstap, hier mijn verslag.
Deze uitstap haalde ons weer eens uit de dagelijkse huishoudelijke sleur.
Het begon niet veelbelovend. Magda had 19 minuten vertraging met de trein en ik vergat de 2 batterijen van mijn fototoestel op te laden. Dat zag ik juist voor ik naar het station ging. Dus vlug het grote toestel meegenomen.
Terwijl zij aan het worstelen was met de ene overstap na de andere, verkende ik het vernieuwde Centraal station. Heel goed gedaan.
Eindelijk liepen we samen, zo rond het aperitief uur in het Koninklijk kasteel, waar we niemand zagen om te aperitieven.
Spijtig dat je daar binnen geen foto’s mag nemen.
Na het bezoek hadden we wel honger en gingen naar het restaurant van het muziekinstrumenten museum, waarvan ik al wist dat het heel voortreffelijk is. Het bevind zich helemaal boven. We gingen op het terras zitten, met uitzicht over heel Brussel.
Onmiddellijk na de heerlijke dagschotel betrok Magda me in haar zoet, zondig gedrag. Een citroen schuimtaartje met aardbeien coullie, hmmmm…Ik beklaagde het mij niet.
Daarna gingen we de andere verdiepingen van het MIM bezoeken.
Wij waren zo blij en opgewekt dat we op onze vingers getikt werden door de bewaker, dat we iets stiller moesten doen.
Met de koptelefoon en de klank die je van de verscheidene instrumenten te horen kreeg, hadden we zelfs goesting in een danspasje.
De verzameling instrumenten zijn wel de moeite waard om te zien!
Na dit, gingen we verder op verkenning van de buurt. Verscheidene keren redde ik Magda van een struikeling. Ik was haar dat verschuldigd, want ze had mij al ge trakteert bij de WC madam.
Bij het voorbij wandelen van het standbeeld van Koning Albert I, draaide de man zich zelfs om op zijn paard om ons na te kijken. Op 20 september wordt het her ingehuldigd, na restauratie. Dan is het in Brussel autoloze Zondag en er zijn heel wat activiteiten op deze dag.
Van daar uit slenterden we verder door de Marollen, waar zij al eens eerder was. Hier zat het ons toch al in de benen. Ik mag niet zeggen dat we bek af waren, want die stond niet stil.
Ze nestelde zich knusjes in een afgedankte zetel op het Vossenplein, maar de wandeling was niet ten einde.
We dronken nog iets in de schieve architek. Zou je nu echt geloven dat er Ice Tea in dat glas was?
Hier deed ze me nog € 0,50 besparing doen bij een WC bezoekje, door een strategische guitenstreek uit te halen. Omdat je daar zelfs als gebruiker om pipi te doen moest betalen.
En zo ging de wandeling, goed gemoed verder tot we terug aan het vertrekpunt van deze voormiddag stonden, namelijk Centraal station.
Deze week was er eentje waar ik van hou. Veel beweging zat er in.
Zo was ik Maandag in Mechelen, voor een bezoek aan het ziekenhuis met mijn zus. Ik hoopte er een blogster tegen het lijf te lopen maar dat gebeurde niet. Volgende keer maken we een afsprak.
Dinsdag bezocht ik de tentoonstelling in het park van Gaasbeek. Na enkele foto’s te hebben gezien bij Emily. Spijtig dat er het een en ander beschadigd was. En het mooiste dat ik op haar blog zag, stond er zelfs niet meer.
Mijn ventje trakteerde me op pannenkoeken met koffie. Hmmm…genieten.
Woensdag had ik iets minder leuk te doen. Dat was echter in voorbereiding tot iets veel leuker.
Namelijk, boterhammen in het park , waar ik weer afspraak had met Magda en een groep Knokkenaars.
Alhoewel er boterhammen te krijgen waren, ter plaatse, had ik er thuis klaar gemaakt met omelette er tussen.
Mijn jongste zoon, groot muziek liefhebber, kwam mee.
We kregen een mooi plaatsje te pakken, helemaal vooraan.
Ik keek intussen uit naar een kakelende of luidruchtige bende. Thuis zeggen ze toch dat wij, van de kust, zo te herkennen zijn?
Ze kwamen echter heel rustig en ik zag Magda onmiddellijk. We volgden het concert met onze boterhammen op de schoot en een fris drankje in de hand.
We gaven onze ogen de kost. Hier, net zoals op de blog, geen rang of stand.
Kijk die meneer met zijn aktetas, en daar die mevrouw met haar boodschappen wagentje, en die rare madam met haar foto toestel.
Wat is die mevrouw daar voor ons aan het schrijven? Zeker een postje voor haar blog? Hahaha…je weet toch nooit hé.
In de pauze, bij een bezoek aan het toilet, kom ik de andere Knokkenaars tegen.
« Ben jij ook van Knokke? En wie? Ah ja en of we je vader kenden! En ben jij die vriendin (uit Brussel)van mijn vriendin? Maar allée gij zijt toch…ja dat ben ik, en gij zijt…wij zaten in dezelfde klas…blablabla…
Verrassend! Ik was inderdaad een echte van Knokke.
Na het concert wandelde ik met hen mee naar Matongé (dat is een ander verhaal) en bleef bij hen tot ze de trein terug namen. Ik bleef in Brussel achter.
Iedereen zal intussen wel gelezen of gezien hebben waar ik gisteren was.
Ik nam de trein, omdat ik afsprak had met twee blogsters.
Toen ik in het station aan kwam wist ik niet wat ik zag. De hele hall stond vol, alsof het voor niets was. Gelukkig had ik mijn ticket langs internet besteld. Dat word van langsom gemakkelijker. Je kunt het zelfs op je id-kaart laten zetten, om geen papier te moeten afdrukken.
Op het perron was het al even druk. Ik hoorde langs de luidsprekers dat er op de treinen die naar Oostende , Knokke en Blankenberge geen plaats meer vrij was. Ze zeiden erbij dat dit kwam door het uitzonderlijk warm weer en de grote toeloop van reizigers, die van deze dag nog wilden genieten.
Daar stond ik ineens te denken, dat ik er zelfs niet zou geraken! Ik ging een babbeltje slaan met de kaartjesknipper die op dezelfde trein als ik wachtte. Je weet maar nooit waavoor dit goed is hé.
Velen hadden een alternatief gevonden en besloten naar de Panne te rijden. Ik was daar echter niet mee gediend, in Knokke moest ik zijn.
Ik kwam toch nog goed terecht op de trein en op een goede plaats.
Magda zou mij komen halen, maar ook zij werd verrast door de drukte op de baan , van haar huis tot aan het station. Een zeldzame situatie!
Alles kwam tenslotte toch goed en een paar minuten later zat ik tussen de bloemen in haar prachtige tuin. Ik zat daar verwend als een prinses, met hapjes en Champagne. We aten verder met Champagne, zomaar op deze doordeweekse dag.
Toen Magda even binnen was haalde ik mijn foto toestel uit en wou haar fotograferen bij het buiten komen. Ik had al drie keer het apparaat uit en aan gezet en ze verscheen maar niet. Tot opeens...ja ik had ze, maar zij had hetzelfdde gedacht en zo stonden we elkaar te fotograferen, hahaha...
Het was snikheet en het dessert besloten we dan maar binnen te eten, want het ijs zou nooit op tafel geraken zonder dat het een warme milkshake zou zijn.
Na de middag hadden we afspraak met de andere blog oma! Zij mag er zijn hoor. Een stukje ouder als wij en nog heel kwiek met al die moderne apparatuur zoals GSM, PC enzovoort...
Na een gezellige namiddag wandeledn Magda en ik nog 3/4 van de weg naar huis. Daarna namen we de bus voor een klein stukje. Ik had het allemaal in de benen: de trein, te voet en de bus. Alleen fietsen ontbrak er nog aan.
Na het avondeten terug naar het station. Onderweg was het nog altijd even druk als s'morgens, maar dan in de richting binnenland.
Ik was verslokerd (verslenst) of hoe je het ook zegt in jullie dialect, van de warmte maar had genoten van deze mooie, één dag aan zee, toerisme.
* * *
PS. Ik had al een leukere tekst geschreven en ineens was hij weg. Spijtig want het was veel mooier.
Ik hou me weer eens bezig met een nieuw speelgoedje. Neen met knopen spelen doe ik ook niet meer.
Zelfs wij grote mensen hebben weleens zin in nieuw speelgoed. Zo kocht ik voor mijzelf een USB platendraaier. Nu kan ik mijn oude platen op CD zetten.
Ik deed dat al eerder met mijn gewone platendraaier, maar toen ik iets aan een blogmaatje beloofde, ging dat niet meer, of misschien wist ik niet meer hoe het moest .
Vandaag heb ik geen tijd om te spelen. Ik moet weg en ze voorspellen heel warm weer met te veel ozon in de lucht. Dan is het beter binnen te blijven voor ons, maar als het moet, moet het hé...
Die Blije Bloggers Bijeenkomst zal ons nog lang in het geheugen blijven. Overal op de blogjes hebben ze er de mond van vol en alleen maar lachende gezichten te zien.
De paparazzi zorgden er voor dat te vereeuwigen.
Terwijl ze druk bezig waren, bleef ik niet ten achter en schoot een paar grappige momenten.
De kleine Rune had er geen vertrouwen in. Als dat ding maar geen ijsjes lust!
Gelukkig was oma er om dat ding af te schrikken.
Mizzd vond het daar best gezellig en begon meteen uit te pakken om haar tentje op te slaan.
Magda trakteerde met een glaasje Wittekerke en...
kon het lonken niet laten.
Mizzd had het gezien met dit open oog, vertelde het aan Nana
die van verwondering grote ogen opzette.
Die man zal dat oplaaiend vuur misschien wel kunnen blussen?
Die het fijn vinden om te zien wie er achter de blogjes zit en zijn of haar blogvriend(in) eens wil ontmoeten. Klik op het plaatje voor verdere inlichtingen.
Reclame maken mag! Neem het plaatje mee en zet het op je blog. Hoe meer zielen, hoe meer plezier
Terwijl de vrouwen zich in de keuken bezig hielden met de salades, grilden de mannen buiten de sardientjes en de kippenbouten.
De kinderen konden intussen stoeien in de tuin. De ouderen…mensen zoals ik, bleven aan tafel babbelen en lachen.
We zaten aan een goede tafel, met een paar blog kameraden, Rita en Heraldo waar we al eerder mee op stap waren. De man van blowblues zat ook mee, met zijn vrouwtje en nog een aanverwant koppel.
Ondertussen vloeide de Portugese wijn en de super bock rijkelijk binnen.
Als het eten aan kwam begon de Portugese muzikant de sfeer nog hoger te drijven. Ze kregen zelfs M. aan het zingen!!
Er werd gegeten, gedronken, gezongen en gedanst tot laat in de nacht. Voor sommigen zelfs tot in de vroege uurtjes.
Wij trokken naar onze B &B want voor ‘s anderendaags hadden we nog iets belangrijks op het programma.
Tussen haakjes over die koffie van hieronder, wou ik toch nog even zeggen dat het de enige zaak was waar het zo duur was, wij keken het na.
Toen ik naderhand zag dat ze konijn serveerden, schoot ik in een lach. Daar zouden ze zeker het kot van dat beest bij rekenen
Klik eens op de knop Blije Bloggers Bijeenkomst, hieronder of in de rechterkolom bovenaan en je verneemt er meer van!
Ik was al wakker bij het ochtendgloren. We gingen naar Brugge om in de namiddag feest te vieren. Het was immers feest bij de Portugese vereniging, 25 April 1974, Anjerrevolutie, is een nationale feestdag in Portugal.
Na onze auto aan de deur van de B & B gezet te hebben, de sleutel opgehaald .
Het weer viel mee, ondanks de voorspellingen.
We liepen heel Brugge rond. Brugge is voor de Knokkenaars (die ik ben) geen onbekende.
We gingen naar de markt op het Zand en aten een broodje met kippeworst. We waren weer eens toeristen. Genoten nu en dan van een terras met een drankje of koffie.
Een tas bleef me toch op de maag liggen op de markt van Brugge. € 7,40 vroegen ze daar voor onze koffie met niets erop of er aan. Toen ik de kelner vroeg , hoeveel? Kreeg ik als antwoord: « € 3,70 voor ièn, moeje nog ièn èn? » « niènek! » Daar zien ze me nooit meer terug!
Het enige spijtige was dat er geen een blogger in heel Brugge te bespeuren viel…
Om vier uur stapten we naar de zaal waar het feest plaats vond. We waren de eersten maar de anderen lieten niet op zich wachten. De leute kon beginnen.
Bonjour soyez les bienvenues sur mon blog °
Si tu ne comprends rien °
Fait quand même un tour °
Pour le plaisir des yeux.
Hello be welcomes on my blog °
If you understand anything °
Hang around for a while °
For the pleasure of eyes °
Guten Tag sind willkommen auf mein blog °
Wenn du nichts umfaßt °
machst trotzdem eine °
Umdrehung für das
Vergnügen der Augen °
Aemulusia's post nieuws
Pennen kunnen op papier
schreeuwen, vloeken, ketteren
kunnen ook met veel bravoure
schallen en trompetteren,
maar ze kunnen ook heel zacht
een stil verdriet genezen,
met woorden die je nu en dan
nóg eens een keer wilt lezen.
*
Toon Hermans
De wond geneest... het litteken blijft.
Haat, vernield
Wat je graag doet doe je gewoonlijk goed
"Soms zijn kleine dingen groot genoeg."
"Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg."
"Om hoger te reiken, hoef je niet op anderen te staan."
Al is de leugen nog zo snel,
De waarheid achterhaalt hem wel
Leer uit de fouten van anderen. Je hebt niet genoeg tijd om ze allemaal zelf te maken
.
