Verleden zondag was het Valentijn.

Ik ben er zeker van dat er gedacht word dat ik het bloggen ook stop gezegd heb om naar facebook of wat dan ook over te stappen.

Maar neen, ik heb het zoals altijd heel erg druk.

Zoals ik al zei hadden we vanaf vrijdag 12 februari bezoek uit Zweden. De dag er voor  was een donderdag, en dan heb ik nooit tijd voor wat dan ook. Ik viel die dag nog op mijn knie. Niet te erg maar toch pijnlijk.

Het weer deed ook mee want het had weer eens gesneeuwd. Wij moesten niet onder doen voor Zweden. En toch vonden ze dat het hier kouder was dan bij hen. Ik vind ook dat de koude ginder anders is. Misschien heeft het iets met de vochtigheidsgraad te maken ?

Ik dacht dat we een kalme Kerst zouden vieren, zonder veel chi-chi en zonder pakjes. Dat is al eerder zo afgesproken.

Eén van mijn dochters en haar gezin gingen bij de schoonouders en wij, de alleenstaanden, groepeerden ons om samen iets te eten.

De kalme Kerst, dat was zonder het enthousiasme van mijn kinderen en kleinkinderen gerekend.

Iedereen had zijn steentje bij gedragen. We gingen naar mijn oudste die voor een mooi decor gezorgd had.

Van het aperitief met hapjes tot aan het dessert, toch geschenken voor iedereen en het plezier zo met zijn allen samen te zijn zorgde voor de nodige, uitbundige sfeer !

 

 

Op Kerstdag zelf gingen we voor de koffie bij mijn jongste dochter en we verlengden het Kerstfeest nog wat met een Chinees etentje bij hen.

Ik voel me als een prinses te rijk met zo'n familie...

De week is bijna om en ik ben nog niet veel op mijn blog geweest.

Maandag kuiste ik dus de ruiten, ondanks het vriesweer. Ik deed alleen die aan de zuid kant waar de winterse zon op zit.

Ik zette de Kerstboom zoals voorzien. Hij staat hier te pronken met alles er op en er aan. Het Jezus kindje ligt er al onder, het vogeltje die thuis bij ons mama op de boom stond zit er ook. Zelfs de kussens op de zitbank zitten in hun kerstkledij .

Zondag ben ik naar de Kerstmarkt geweest in Itterbeek. Alles volgens de planning!

Ik heb twee avonden lang kaarten geschreven en die zijn nu onderweg naar hun bestemming.

Gisteren kreeg ik een uitnodiging op te "Komen eten". Niet echt, maar voor VTM. Ik heb er om bedankt, ik zie het niet zitten iets te moeten koken of bakken terwijl men op mijn handen kijkt. Ik ben veel te creatief  en zou zeker kritiek krijgen over wat ik zo al samen "flans" om een geurig boerestoofpotje of zo te maken  

Ik heb weer het design van mijn blog aan het seizoen aangepast, wat ook een hele tijd in beslag nam. 

Vandaag waren wij 14 jaar getrouwd en dat vierden we een beetje met koffie en taartje.

Het weekend is om, en nu alles weer zijn gewone loop doen gaan.

Gisteren naar de mis voor de overledene geweest. Er werden weer van die ringbroodjes, croissants en boterkoeken  uitgedeeld aan de uitgang. In de grote zaal onder de kerk,kregen we allen een mézé te eten.

Ongeveer een 800 personen waren er aanwezig die hun medeleven kwamen betuigen aan de echtgenoot, hun kinderen en de familie. Zij zijn eigenlijk één grote familie.

Vandaag ga ik de kerstboom zetten. Ik zou eerst de ruiten moeten lappen maar het vriest! Die winterzon doet mij de das om, het ziet er geweldig vuil uit.Toch wil ik het jaar met een proper huis eindigen, dus is het of de zon of de ruiten!

En dan een menu samen stellen voor Kerstmis. Het word iets eenvoudigs om samen met mijn oudste en haar kinderen te eten.

En dan wil ik deze avond eens proberen een grote blogronde te maken...

Ik moest zeker wel door en door vermoeid geweest zijn want de eerste twee en een halve dagen was ik niet te genieten, zo ziek…

Hoofdpijn, pijnlijke armen en benen. Ik had het gedurig koud en wat ik niet zei, was de zin om te huilen.

We zouden het deze keer maar kalm houden en er eerder een gastronomische reis van maken.

De eerste dag gingen we, ‘s middags en ‘s avonds, in het ons vertrouwde populair restaurant eten. We kuierden wat rond en zetten ons op een terras op de plaats en genoten van de drukte die er heerst.

Bussen, taxi’s, sightseeingbussen, toeristen, lokale bewoners en emigranten, schoenpoetsers, kastanje verkopers en ook ambulante verkopers van allerhande kleinigheden, muziekanten, een mengelmoes van allerhande, waar je uren kunt op kijken.

De volgende dag nog mooi weer maar toch iets frisser. We gingen een dagschotel eten in het Confeitaria Nacional, waar ze al meer dan 180 jaar, heerlijke Portugese taartjes bakken.  

Het was ons vierde bezoek aan Lissabon (hier meer) en dus hebben we al heel wat historische en toeristische plekjes gezien.

Na Brugge en Damme waren we, verleden zondag, ook in Sluis.

Het was dan ook een prachtige, zonnige herfstdag.

We hebben er ons tegoed gedaan aan een lekkere dagschotel, en na wat door het stadje gewandeld te hebben, terug naar huis gereden.

Vandaag gaan we op het graf van mijn schoonbroer. Dat wil M zo en we zullen er dan maar een wandeling van maken.

* * *

Jaarlijks overzicht 1 november:

1-november-2005

1-november 2006

1-november 2007

1-november 2008 ? Niets…

Terwijl ik de mond nog vol had over het verleden weekend, begon M. met een blijkbaar, kleine verkoudheid. Het werd de tweede dag iets erger en de derde dag begon het af te bollen.

Vrijdag begon ik met een loopneus, kriebelige rode oogjes en niezen dat het niet meer schoon was. Wij gingen onze wekelijkse boodschappen doen, en ik vond het behoorlijk koud. Thuis gekomen een warme molton trainingbroek van M. aangetrokken en in de zetel gekropen. Ik wou te been zijn voor de 11 juli viering in de stad.

Zaterdag was het weer echter niet te goed. Het regende gedurig, dan weer een opklaring en weer regen. Ik voelde me niet te goed om toch maar in de stad rond te dwalen en het nog erger te maken.

Toch ietsje bang om griep te krijgen hé.

Als men zich niet goed voelt, ik toch, krijg ik rare grillen. Zo had ik vrijdag geweldig goesting om mosselen te eten. Er waren er geen, waar we onze boodschappen deden, en mijn man had er geen goesting in...dus geen mosselen. Ik moest dan weer iets anders bedenken om op tafel te zetten. Macaroni in bolognaise saus werd het. Hij eet niet zo graag macaroni maar ik wel!

Gisteren geen zin om te koken. Wel zin in balletjes in tomatensaus en frietjes VAN DE FRITUUR.

Van dat zonnige weer dat ze voorspelden voor vandaag is nog niet veel te merken. De zon zit achter de wolken. maar de radio blijft aanhouden met het beloven van zonnig weer voor vandaag, en morgen tot  26°!

Dat komt van pas want morgen is het Festa Portuguèsa in St Gillis Brussel. We gaan met zijn allen van Vlaanderen-Lusitania lekker feesten met aperitieven en een restaurantje.

Daarna gaan we ons, op de gemeenteplaats, tussen de mensenmassa drummen om te feesten met super bock of vino verde in de hand

Deze avond is het jaarlijks praat- kaas-en wijnavond van de généalogische afdeling Dilbeek, in St Anna Pede. Daar gaan we ook naar toe. Niet zo zeer om te praten, we hebben daar geen kennissen maar gaan er toch, al sinds enkele jaren, leuk met zijn twee'tjes tafelen en babbelen als een jong paar, tussen een redelijk derde leeftijdsgroep.

We gaan deze namiddag toch even genieten van het mooie weer (als het er komt) op een terras of in de Botanische tuinen van Meise.

Dit is dan ons 2de druk weekend van juni.

* * *

Vergeet deze dag niet!

Het is gratis en inschrijven kan hier, blijebloggers@gmail.com

We begonnen weer aan een nieuwe week.

Ons weekend was niet zo speciaal.

Vrijdagavond vergaste onze jongste ons, op enkele Italiaanse specialiteiten. In plaats van een etentje werd het eerder een uitgebreid aperitief.

Verschillende soorten olijven, een stuk Granna padano, een stuk Pecorino, een Cacciatore worst, gezouten ansjovisjes, daarbij een vers brood waarvan je stukken trekt en een karaf rode wijn.

We zaten gezellig rond het geheel met een praatje over de gebeurtenissen van de week.

We aten toch de geroosterde beefsteak op , die ik klaar liggen had, voor het avondmaal..

Hij zorgde ook voor het dessert, Cannoli! Hmmm...een lekkernij!

We hadden een fantastische avond voor Valentijn!

Ik werd uitgenodigd om op restaurant te gaan, enfin dat dacht ik toch, toen mijn man zei dat het niet paste dat mijn zus zou langskomen omdat het Valentijn was...

Dat wou toch zeggen dat hij plannen had. Ik bazuinde het rond, aan wie het maar horen wilde, dat we uitgingen voor Valentijn. Zelfs zijn kapper spoorde hem aan om de bloemetjes eens buiten te zetten, nu hij er mooi en jonger uit zag .

En hij deed het. We besloten naar een Portugees te gaan. We liepen de helft van St. Gillis (Brussel) af, waar vele Portugezen zijn. Dat was echter niet gerekend met het feit dat je moest reserveren op die dag. Het leek nog drukker dan met Nieuwjaar. Na het in een paar restaurants niet te doen leek, stapten we naar een restaurant waar we verleden week op aanraden van iemand gingen.

We hadden echt plezier op onze tocht. Het was koud en we stelden ons voor dat we onverichter zake, naar huis zouden terug gaan. Ik zei dat we toch een mooie wandeling gedaan hadden een een gezonde, frisse neus gehaald hadden. We zouden goed slapen. Waarop M. " Ja maar ik zal niet kunnen slapen van de honger!" Hahahaa, de liefde van de man gaat toch door de maag hé

In het restaurant aangekomen kon het wel maar iedereen moest eten wat de pot schaft. Een speciaal Valentijn menu. dat was geen probleem . Het ging er erg gezellig aan toe, eten en drinken à volonté. De mensen die ons dit restaurant hadden leren kennen stonden er ineens ook en vroegen of ze bij ons mochten aanschuiven, anders was er geen plaats meer.

Er was muziek en zang, en we eindigden de avond met een pas op de dansvloer.

Dat was de kers op de taart want mijn man gaat wel graag eten, maar om te dansen is het geen Rudolph Valentino!!

De helft van de eindejaarsfeesten zijn achter de rug. Wij zouden het kalm aan doen. Niets speciaals, wij eten al het hele jaar lekker en speciaal .

Mijn oudste kinderen met hun kroost vierden samen Kerstmis. Samen met ons kan niet, omdat er eentje onder hen dan niet wil meevieren...

Wij hadden onze zoon en schoondochter om Kerstavond door te brengen. De versiering in huis staat er wel gezellig bij.

Bonpapy was weer eens in de weer om de kinderen te vergasten op één van zijn onvergetelijke lekkere gerechten.

Deze keer gewoon pizza. Niet dat hij niets anders kon bedenken maar om zijn imago, weer wat op te krikken na de mislukking van verleden week.

Dat was een onvergetelijk misbaksel geworden. Om te beginnen was het deeg bijna niet gerezen.

Het garnituur was echter voortreffelijk. Tomaat, kaas, champignons, hesp, artisjokken, ansjovis, zeevruchten, kappers, olijven...niets ontbrak er aan de drie grote pizza’s.

Bakpapier zou wel niet nodig zijn.

Vol verwachting zit iedereen aan tafel en kijkt wat er op tafel komt. Hmmmm...dat ziet er lekker uit.

We laten het niet aan het hart komen en schrapen heel het garnituur op ons bord.

De kinderen, beginnen, er geweldige lol in te hebben. Ik ook, maar durfde er toch geen foto van te nemen.

 Dat is één van die onvergetelijke maaltijden die hen nog lang bij zal blijven. Net als die koekjes die hij een paar maanden geleden maakte en waarmee je iemand het hoofd had kunnen in slaan. Hahahaha... nog iets onvergetelijks.

Alleen M. is ziek over zijn mislukking. Hij kan er niet over, eet bijna niets, en bekijkt het geheel, vol schaamte. Hij heeft er die nacht niet van geslapen en heeft al de hele week oprispingen van nervositeit over het geval.

Ik heb tot na middernacht de platen trachten schoon te krijgen met weken en wrijven.

p.s. deze keer waren ze prachtig en ook heel lekker. Mijn kleindochter heeft het op film vastgezet en daar gaan we nu ook nog jaren op terugkijken.

Het werd niet het verwachte terras zitten. Ik vond het niet zo warm als het er uit zag.

Verleden week had ik me al blauw gezeten. We hadden toen, mijn zus en ik, plaats genomen op het terras. Na anderhalf uur hadden we het redelijk koud en haasten ons naar huis om ons te verwarmen.

Deze avond staat dit op mijn menu.