Gebabbel, grapjes, verhalen uit het dagelijkse leven...en verse nieuwtjes uit de oude doos...
Familie, kinderen en kleinkinderen en daarbij mijn mooiste foto's.
Hallo, blij je te zien
! Bedankt voor je bezoekje en aarzel niet nog eens langs te komen!
* * *
Op
om
waren er hier wel
gasten tesamen op bezoek.
* * *
534399
Even voorstellen
Ik ben een oma van 65
maar volgens mijn zes kleinkinderen van nu 23,18,16,13,12 en 8 jaar,
nog "une mémé dans le vent."
Ik waagde mij tweemaal in het huwelijksbootje.
Vier keer mama,
Uit het 1ste heb ik drie kinderen:
2 meisjes ( 44 en 43) en een jongen (38).
In het 2de en huidige...nog een jongen, van intussen al 23.
Mijn man was een verstokt vrijgezel, altijd verliefd maar nooit getrouwd. Aan zijn celibaat maakte ik een einde in 1995 ;-)
Hij heeft een zoon van 42 in Zweden.
Dus zoals U ziet, moet ik met verschillende génératies meedraaien.
Ik doe mijn best en tracht er het beste van te maken.
Ik ben oorspronkelijk uit Knokke aan/zee en woon al jaren in Brussel.
De zee heeft zijn aantrekkingskracht op mij nog niet verloren. Ik ben er nog steeds aan verknokt.
(Bij iedere verjaardag word dit postje bijgewerkt)
De naweeën van dat feest gaan hier nog lang door zinderen.
Na de stress van de dag, en ik eens hevig uit de bol ben gegaan, reed mijn man, weer naar huis, met het huisgerief, de planten, de wijn, water en frisdranken, en wat overbleef van het eten. Het was niet bepaald een rest want we hadden genoeg om nog een feestje te bouwen. Ikzelf kon niet meer in de auto, en nam samen met mijn zoon en schoondochter de tram die voorbij de zaal reed.
Zoon met een plateau waar nog een groot stuk taart op lag en die we niet konden inpakken. Ik met de rol papieren tafelkleed. Hahaha we hadden bekijks op de tram.
Thuis gekomen nog al mijn planten, geschenken en eten naar boven ( twee hoog) gesleurd. Mijn man had al enkele dagen pijnlijke armen. Ik energie ten over ! Na wel 7 à 8 keren op en af begon ik het toch te voelen…
Boven nog alles uitgepakt en opgeborgen. We hadden namelijk, vijf genodigden voor het ontbijt. Ze bleven in een hotel logeren hier dicht bij. We hadden al lang het plan om samen eens naar de Zuidmarkt te gaan. Dat was dus nu het de juiste moment.
De zondag werd zo een leuke après fête, zoals mijn vriendin het noemde.
We namen de metro en kuierden een tijdje op de markt rond. Het was redelijk koud. Zoals bij ieder bezoek aan de markt, gingen we ook nu, in een Portugees café om ons op te warmen.
We hadden al heel de voormiddag gelachen en gezwanst en het ging maar niet over. Wij dronken Porto. De eerder, op het zicht, kalme man van mijn vriendin was op het feest aardig in de sfeer. We hadden hem nog nooit zo gezien en het deed ons groot plezier te zien hoe hij had genoten.
Hij dronk geen Porto maar vroeg gewoon een koffie. Iets later kreeg hij er een glaasje water bij. Maar toen hij nog een watertje er bij kreeg, leek het wel vedacht. Terecht ! Zelfs zijn vrouw begon er aan te twijfelen. Dat water had een sterke reuk. Er zat meer onder die pet van die kalme jongen, dan dat we gedacht hadden.
We maakten plezier voor het hele café. Opeens komt de garçon af met een groot bord hapjes, zoals kaas, hesp en salami. Niemand begreep van waar dat kwam. Ik dacht dat het een toetje was omdat ze daar zagen dat we nog aardig in feeststemming waren. Toen het bord zo wat half leeg was, komt de garçon en zegt dat hij zich van tafel vergist heeft met die schotel…hoeoehoe…dat was er te veel aan. Iedereen de slappe lach, buiten de zoon van ons vrienden, die niet aan de hapjes had durven komen, omdat hij dacht dat het een vergissing was. Zodra we die betaalden durfde hij wel.
Ik zat intussen boven mijn theewater. Op het feest heb ik nochthans niet gedronken, maar nu was ik wel tipsie. Nog eens de schuld van die garçon. Ik vroeg een spuitwater en hij zette er een Porto naast. Hahaha…
Zo raakte ik aan de klap met een hard-rock zanger en een groepje jonge artiesten, aan de punkachtige kant. Niet echt mijn stijl maar ik heb er sinds dien een goede kennis bij . Dat zou weer een ander verhaal kunnen zijn.
Het bleef natuurlijk niet bij die twee enige vriendinnen natuurlijk. We waren dan toch nog met 34. Familie en vrienden die we in volledig verschillende omstandigheden leerden kennen, verspreid over de 65 jaren van mijn leven.
Geweldig…Fantastisch…dat is het enige dat ik over het feest, mijn feest, kan zeggen.
Ik zou het echter niet kunnen nalaten jullie er iets van te vertellen.
Eerst de wekenlange drukte om alles te organiseren.
Er kwam heel wat bij te kijken om de juiste datum en plaats hier voor uit te kiezen.
En dan vrienden en kennissen uitnodigen. Familie is geen probleem die zijn net als mezelf altijd klaar om te feesten. Het begint met een hele lijst, waar de helft bijna afvalt door het een of ander belet.
Je zou er bijna van panikeren. Zou er wel iemand komen ?
Nu kan ik zeggen dat zij die er waren, het volledig met elkaar konden hebben !! Denk niet dat er iemand spijt van had, gekomen te zijn. Alleen diegenen die er niet bij waren…
Mijn man had een hele drankcentrale opgebouwd en eten voor een leger.
Ik Begrijp niet waarom ik zo gestresseerd was. De dag zelf was ik als een circusvlooi die zijn eerste voorstelling gaf. Of was het andersom ? Halfdood van schrik dat er iets zou mis gaan ?
Om 10H30 moest ik zelfs een sedinal slikken om te kalmeren. En het hielp ! Het sloeg over naar mijn man en zoon, die toen het 15H werd en niemand zagen aan komen, hun twijfels hadden.
Enige minuten later kwamen onze eerste gasten aan, Ninne en Nana.
Het feest kon beginnen.
Er is nog iets op til. Klik even op deze link en je leest er meer over.
Onze Valentino’s trokken al vroeg naar de markt en kwamen terug met een grote bos bloemen. Bij iedere ruiker zat er een beertje met een hart in zijn armen. Als je op zijn buikje duwde kuste hij en zei : »I Love You ». Heel grappig en zeker fijn om te krijgen.
We ontbeten op ons gemak en dan maakten we ons klaar om naar de kleine SOAN te gaan. Dat is het kindje van mijn nichtje. Ze zetten een bijeenkomst op touw om al de mensen die het kindje nog geen bezoek konden brengen de kans te gevenhet toch te verwelkomen.
Familieen vrienden waren talrijk en er was drank en eten voorzien. Het was een gezellige namiddag.
‘s Avonds zouden we weer op restaurant gaan. Deze was echter gesloten en toen gingen we maar weer naar de Griek in onze buurt. Het werd heel laat.
Moe en tevreden gingen we naar huis. Toen we ongeveer een uurtje in ons bed, en al in een lichte slaap gesukkeld waren, werden we opgeschrikt door de bel. Het was nogal aandringend. Het bleek ons nichtje van de gelijkvloers te zijn die iets voor had.
Half slapend haasten we ons naar beneden en kregen te zien wat ik al in een vorig postje vertelde.
Het plafond was ingevallen door een aanslepend lek onder het bad op de 1ste verdieping. De schade was groot, maar ons nichtje was gelukkig ongedeerd.
Bij het opstaan hoorden we nog ergere dingen ! De treinramp in Buizingen. Vlug gecheckt of iedereen in de familie, die dit trajekt soms neemt veilig was.
En vanaf dan geloop voor bestek en verzekeringen .
Intussen hielden we ons toch nog bezig met ons bezoek. Maandag waren we in Gent waar we een hapje in het vleeshuis nuttigden. Voor de middag gingen we zoals studenten in de soeplounge. Daar krijg je voor een prikje een grote schotel soep, twee broodjes, boter en een appel. Dat volstond want we hadden eten klaar voor ‘savonds.
Dinsdag avond waren we uitgenodigd bij mijn schoonbroer voor een " uitgebreid aperitief " zoals hij dat noemt. Maar het was wel een volledige maaltijd waar ik niet aan het einde geraakte.
Zo veel had ik al gegeten deze week.
Woendag kalm thuis gebleven en dan was het tijd voor hen... terug naar Zweden.
Ik ben er zeker van dat er gedacht word dat ik het bloggen ook stop gezegd heb om naar facebook of wat dan ook over te stappen.
Maar neen, ik heb het zoals altijd heel erg druk.
Zoals ik al zei hadden we vanaf vrijdag 12 februari bezoek uit Zweden. De dag er voorwas een donderdag, en dan heb ik nooit tijd voor wat dan ook. Ik viel die dag nog op mijn knie. Niet te erg maar toch pijnlijk.
Zo... de vrijdag begon dus met boodschappen, kamer in orde maken en voor een degelijk avondmaal zorgen. Ons eetfestival kon beginnen.
Het weer deed ook mee want het had weer eens gesneeuwd. Wij moesten niet onder doen voor Zweden. En toch vonden ze dat het hier kouder was dan bij hen. Ik vind ook dat de koude ginder anders is. Misschien heeft het iets met de vochtigheidsgraad te maken ?
‘s Zaterdags was het onze genodigde zijn verjaardag. We trokken naar Knokke. Bij hun vorig bezoek konden we nergens heen omdat ze met vier waren, en dus te moeilijk om met zijn allen in één auto te toeren.
We wandelden tot aan de zeedijk en keken intussen naar de winkels langs de Lippenslaan. Tot aan de dijk, want als ik de zee niet gezien heb ben ik er ook niet geweest. Het was bitter koud op het strand.
Daarna namen we een dagschotel in ons gebruikelijk restaurant.
De koffie met pannekoek gingen we in Sluis eten. Na nog veel geslenter en kijkgenot reden we huiswaarts.
We sloten de dag af met een Grieks restaurant in de beurt met onze andere zoon en zijn vrouw. Als dat geen smuldag was !!
Gisteren zat ik op mijn kniëen. Niet zo zeer omdat ik werkte als een paard, ook niet om te bidden, maar gewoon omdat ik uitgleed op een gladde helling. Nu heb ik een mooie blauwe knie.
Rond deze tijd is onz Zweedse familie geland.
Morgen is het de verjaardag van R. de Zweedse zoon van mijn man. We gaan dit vieren met de jongens en hun vrouwtjes, met zijn allen op restaurant.
Overmorgen naar de de bijeenkomst om Soan, mijn achterneefje, voor te stellen.
Intussen bij iedere gelegenheid glaasje heffen voor VALENTIJN.
Vroeger konden we alleen voortgaan op de jicht, rheuma of gewrichten pijn van de boer om het weer te voorspellen.
Nu leest de weerman af wat de sateliet doorseint. Zo zei hij gisteren dat het vandaag zou sneeuwen en ja...er ligt al een dik wit tapijt. De lucht hangt zwaar en grijs met nog meer sneeuw.
Wij moeten naar de pedicure in een randgemeente en dus is het uitzoeken hoe we er met het openbaar vervoer geraken.
Vrijdag familie uit Zweden. Zij zullen zich niet ontwend voelen als hun vliegtuig wel mag landen!
Vrijdag bij mijn dochter, op de hersteller, voor haar kookplaat gewacht. Hij was er al vrij vlug. Toch bleef ik de hele namiddag gezellig bij haar in de zetel hangen en naar een TV film kijken. Ik kijk anders bijna nooit naar TV. Het ging over kindermishandeling. Ik was alleen en genoot er van de kalmte en rust. Niets om mijn hoofd. Alleen leegte…
Vóór mijn reis, tot bij haar, ben ik bij de BOOTIEK langs geweest omdat mijn 65+ pas het nog altijd niet deed. De man probeerde het op een apparaat in zijn bureau waar alles normaal leek. Toch ging het weer niet waar ik moest scannen. Na een beetje prutsen vond de bediende wat er niet juist aan was! De aanvangsdatum was ingesteld op 22 februari 2010! Nu is dat juist gezet en als ik de kaart scan komt er een uitnodigende vooruit pijl te voorschijn en twee groene lichtjes.
Deze zaterdag was aangenaam druk. En toch een dag voor mij zelf vond ik…
Eerst deden we boodschappen, waaronder enkele bestellingen voor « mijn feest ».
Na de middag op stap met dochter. We hebben wat winkels bezocht op zoek naar een geschikte kinderwagen voor ons komende kleinkind. We zagen er hele mooie met alles er op en er aan. Ik kreeg groen licht van mijn zoon en schoondochter. Ik denk wel dat mijn keuze vast staat. Het waren een paar uurtjes waar genieten.
Thuis gekomen rap voor eten gezorgd. Toch was het 20h voor we aan tafel zaten.
Intussen nog bezoek gekregen van mijn nichtje, haar man en de kleine Soan(1maand). Chocolade gekregen en twee mooie mokken speciaal voor ons, door haar beschilderd, om ons te bedanken omdat haar papa hier mocht logeren in januari.
Bij deze gelegenheid werden we uitgenodigd voor volgende zondag, dan stellen ze hun kindje voor aan allen die het nog niet zagen of geen tijd hadden een kraambezoekje te brengen.
Donderdag kreeg ik nog iets van een vriendin en daar zaten er nog pralines bij. Het houdt niet op sinds Nieuwjaar.
Wij krijgen vanaf vrijdag weer bezoek uit Zweden en zo zullen ze van de partij zijn bij dit evenement.
’s Avonds heb ik een gezellige TV avond gehad. Ik wou zo graag nog eens de film “Forest Gump” zien. Ik herinnerde me bijna niet meer hoe mooi deze film wel was.
De zondag vloog kalm voorbij. Niets om of in mijn hoofd. Weer gewoon een dag voor mij zelf. Doen wat ik graag doe.
Op vele blogjes zie ik dat er over het weer gepraat word. Het kan niet anders hé nu de weersomstandigheden wel uitzonderlijk zijn.
We hebben het niet zo ieder jaar. Ik heb het al zo dikwijls over die fameuze winter van 1962 gehad. Nu heb ik er filmbeelden van terug gevonden die mijn vader toen maakte.
De kwaliteit is niet zo goed want er is al veel mee geprutst geweest. Mijn vader knipte, plakte en verbrandde er zelfs onder de lamp van dat knip en plakmachien. Later, toen hij er niet meer was, zette ik ze op een video casette. Daar ging weer kwaliteit verloren. Ik projecteerde ze op de muur en tegelijkertijd nam ik ze met een videocamera op. Dan op die grote casette terwijl ik muziek van de radio er bij speelde.
Kort daarop gingen al die filmpjes verloren door een overstroming in de kelder.
Enkele jaren geleden, toen ik mijn pc had en er mogelijkheid was om dvd en cd's te maken, prutste ik daar nog eens mee en zo heb ik een dvd van papa's films gemaakt. Dit was er een stukje uit.
Het meisje op de film is mijn zes jaar jongere zus.
Naast en koffie en een paar snoepjes nog eens een postje, vóór ik mijn eigen voorbij cross .
Gisteren avond ben ik begonnen met de Kerstboom af te breken en deze morgen alles op geborgen en naar de zolder gesleept.
Bij het opstaan had ik al heel wat op mijn te doen lijstje staan.
Deze avond krijgen we logée's uit het zuiden van Frankrijk. De kersverse opa van Soan, mijn ex-schoonbroer, met zijn vrouw. Ja dat kan hier allemaal. Wij hebben het ruimste huis en wij zijn (te)gastvrij, naar het zeggen van anderen.
Ze zouden pas op een latere datum komen maar toen ze hoorden dat er sneeuwstorm op komst is, wilden ze deze morgen ginder vertrekken. Ze komen met de auto en ik zag juist op TV dat het in Frankrijk op dit moment niet om te lachen is op de wegen. Ze zullen hier wel heel laat toe komen. We zullen wel wachten.
Hun kamer staat klaar...
* * *
Het licht staat op groen voor het 2de winteroffensief. Je ziet bijna geen kat op straat!
Ik zit er knusjes bij met mijn nieuwe aanwinst , uit de solden. Ik paste gisteren dat kleed, die ik mijn dochter deed kopen, het is aslof het voor mij gemaakt is.
* * *
En nog een foto van de zon deze middag. Ze had het heel moeilijk vandaag.
Update: mijn bezoek nam de slimme beslissing om halverwege hun reis te stoppen en morgen verder te reizen. Ik zou niet in hun plaats willen zijn. het word moeilijk.
Als dat nu de moeite waard is om een GELUKKIG JAAR tegemoet te gaan, dan doe ik het volgend jaar weer over.
Kerst en St. Sylvesternacht vlogen er feestelijk door.
Het grappige er aan vind ik de dag zelf: "25 december en 1 januari". Iedereen ligt de halve dag in bed en bij het ontwaken blijf je slordig rond lopen. De één al mottiger dan de andere. En hier niet alleen hoor! Als je dan naar iemand telefoneert gaat het er daar net zo aan toe.
Het doet mij denken aan de familie slodder, hahaha…
Wij waren alleen om nieuwjaar te vieren. We hadden het gezellig met zijn twee. Vóór twaalf uur gingen we naar de Taverne van schoondochter. Het was een blijde verrassing. Om half twee gingen we terug naar huis.
En al wou ik daarna, Ma Slodder, spelen toch moest ik er uit om de traditionele zuurkool klaar te maken, die we op nieuwjaarsdag nuttigen in de hoop een heel jaar zonder geldzorgen door te komen. Gehakt balletjes met rijst er in verwerkt en dan in de zuurkool laten stoven. Er waren er Provençaalse ook, voor de liefhebbers.
Je kan ook gewoon een hot dog eten, maar wij maken er nog een eetfestijn van.
De zuurkool dient natuurlijk om na het feesten je lichaam wat te regenereren
Manlief denkt altijd dat er niet genoeg zal zijn en maakte er nog een voorgerecht bij.
Wij eindigden met de Tiramisu, die ik dan toch niet maakte voor ’s nachts. Wij hebben in nieuwjaarsnacht een hartje gegeten, zoals het hoort.
Vandaag beginnen de solden. Ik weet nog niet of ik mij buiten ga wagen…
Vandaag al de inkopen gedaan. Ik bereid namelijk de zuurkool op de wijze van mijn mama, met gehakt balletjes met rijst in verwerkt en dan in de zuurkool gekookt.
Schoonzoon eet dat niet zo graag en vroeg er op Provencaalse wijze. Hij moet het maar weten als hij geen zuurkool zal gegeten hebben…Mij allemaal goed. Morgen dus nog wat aan het fornuis staan.
Voor ons zelf ga ik het gezellig maken. Een aperitief met hapjes en een fondueschotel. Als dessert Tiramisu van het huis. Dansen zullen we wel niet . Vuurwerk zal er wel zijn hier in de straat dat we er zelf geen moeten maken. Ik vertel nog wel hoe het geweest is.
Vandaag is het de uitgerekende dag dat mijn nichtje moet bevallen en ik nog eens groot tante word. Heb er nog niets van gehoord…
Gisteren keek ik naar mijn Kerstgeschenk, de DVD "Loft". Mijn man zorgde voor de gezelligheid met een lekkere koffie.
Ik dacht dat we een kalme Kerst zouden vieren, zonder veel chi-chi en zonder pakjes. Dat is al eerder zo afgesproken.
Eén van mijn dochters en haar gezin gingen bij de schoonouders en wij, de alleenstaanden, groepeerden ons om samen iets te eten.
De kalme Kerst, dat was zonder het enthousiasme van mijn kinderen en kleinkinderen gerekend.
Iedereen had zijn steentje bij gedragen. We gingen naar mijn oudste die voor een mooi decor gezorgd had.
Van het aperitief met hapjes tot aan het dessert, toch geschenken voor iedereen en het plezier zo met zijn allen samen te zijn zorgde voor de nodige, uitbundige sfeer !
Op Kerstdag zelf gingen we voor de koffie bij mijn jongste dochter en we verlengden het Kerstfeest nog wat met een Chinees etentje bij hen.
Ik voel me als een prinses te rijk met zo'n familie...
Bonjour soyez les bienvenues sur mon blog °
Si tu ne comprends rien °
Fait quand même un tour °
Pour le plaisir des yeux.
Hello be welcomes on my blog °
If you understand anything °
Hang around for a while °
For the pleasure of eyes °
Guten Tag sind willkommen auf mein blog °
Wenn du nichts umfaßt °
machst trotzdem eine °
Umdrehung für das
Vergnügen der Augen °
Aemulusia's post nieuws
Pennen kunnen op papier
schreeuwen, vloeken, ketteren
kunnen ook met veel bravoure
schallen en trompetteren,
maar ze kunnen ook heel zacht
een stil verdriet genezen,
met woorden die je nu en dan
nóg eens een keer wilt lezen.
*
Toon Hermans
De wond geneest... het litteken blijft.
Haat, vernield
Wat je graag doet doe je gewoonlijk goed
"Soms zijn kleine dingen groot genoeg."
"Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg."
"Om hoger te reiken, hoef je niet op anderen te staan."
Al is de leugen nog zo snel,
De waarheid achterhaalt hem wel
Leer uit de fouten van anderen. Je hebt niet genoeg tijd om ze allemaal zelf te maken
als hun vliegtuig wel mag landen!
