Gebabbel, grapjes, verhalen uit het dagelijkse leven...en verse nieuwtjes uit de oude doos...
Familie, kinderen en kleinkinderen en daarbij mijn mooiste foto's.
Hallo, blij je te zien
! Bedankt voor je bezoekje en aarzel niet nog eens langs te komen!
* * *
Op
om
waren er hier wel
gasten tesamen op bezoek.
* * *
535232
Even voorstellen
Ik ben een oma van 65
maar volgens mijn zes kleinkinderen van nu 23,18,16,13,12 en 8 jaar,
nog "une mémé dans le vent."
Ik waagde mij tweemaal in het huwelijksbootje.
Vier keer mama,
Uit het 1ste heb ik drie kinderen:
2 meisjes ( 44 en 43) en een jongen (38).
In het 2de en huidige...nog een jongen, van intussen al 23.
Mijn man was een verstokt vrijgezel, altijd verliefd maar nooit getrouwd. Aan zijn celibaat maakte ik een einde in 1995 ;-)
Hij heeft een zoon van 42 in Zweden.
Dus zoals U ziet, moet ik met verschillende génératies meedraaien.
Ik doe mijn best en tracht er het beste van te maken.
Ik ben oorspronkelijk uit Knokke aan/zee en woon al jaren in Brussel.
De zee heeft zijn aantrekkingskracht op mij nog niet verloren. Ik ben er nog steeds aan verknokt.
(Bij iedere verjaardag word dit postje bijgewerkt)
Ik keek naar de film "Meisjes" en vond het fantastisch! Echt iets waar sommige vrouwen op leeftijd zich wel zullen herkennen. Ook ik, die met verschillende génératies mee draai.
Iets wat mijn jongste absoluut moet zien. Hij wil en maakt muziek, en vraagt mij soms advies . Beetje moeilijk maar we hebben enig verband, ondanks de jaren verschil...Ik hou van muziek hoe dan ook!
Meisjes gaat over een vrouw van zeventig die in haar jeugd bij een muziekgroep heeft gezongen en vandaag weer op het podium wil staan. Ze vraagt aan haar zoon, de ruige R&B muzikant Sid, of hij met haar een bandje wil oprichten. Sid springt nog liever in de Schelde dan met zijn moeder op een podium te staan. Maar uit geldgebrek accepteert hij uiteindelijk toch om muziek te maken met zijn moeder en haar geschifte vriendinnen. Sid heeft wel één voorwaarde: het moet zijn muziek worden...
Deze nacht droomde ik van iemand die ik helemaal uit het oog verloor. Het was een zoete droom.
Bij het opstaan dacht ik aan die periode. Het was toen dat ik mijn man leerde kennen. Van de ene gedachte op de andere, dacht ik dat het is alsof er een einde komt aan zeven, mindere, jaren. Ik deel mijn leven ongeveer zo in. Zeven vette jaren, zeven magere jaren. Alhoewel het niet echt per zeven gaat!
Alles lijkt goed te lopen, toch maakt te veel van het goede mij bang.
Marco, die eigenlijk Alfredo heet (maar dat is weer een ander verhaal) keek naar een Italiaans programma op TV en ik zette mij achter de PC op zoek naar het liedje dat ik van uit de woonkamer hoorde. "Een gitaar, duizend illusies".
En dan viel mijn oog op een titel van een plaatje die ik bij hem vond en kreeg:"Romanella".
Alf. kwam achter mij staan en ik koos iets waarvan hij goede herinneringen aan mij overhoud.
Na een paar gekende liedjes uit die jaren belandde ik bij mij favoriet van altijd, namelijk Demis Roussos, met een liedje dat men niet zo veel hoort: "Romantica"
In het begin dat we bij elkaar waren hadden we veel Griekse kennissen en vrienden en zo werkte hij ook in een paar Griekse restaurants. We waren gedurig in Griekse sfeer. We zijn er zelfs 99% zeker van dat we onze zoon na een nachtje Griek verwekten!
Daarom zet ik Zorba hier.
Zoveel heimwee dat die man hierin uitgaf is niet te beschrijven, net zoals ik soms naar iets terug verlang…
Ik droomde er van nog eens een witte Kerst te hebben maar volgens de voorspellingen zal het niet zo zijn. Ze geven dooi voor woensdag en donderdag. In plaats van wit zal het hier dan wel een vuile smurrie worden.
Dit is een heel mooie, moderne versie van White Christmas. Mijn jongste zoon is vandaag jarig. 23 jaar geleden was het ook bitter koud en er lag een héél klein laagje sneeuw. Straks gaan we naar de Kerstmarkt in Anderlecht aan de St. Guido kerk. Een heel fijne markt. Ik was er verleden jaar en het was een echte Kerstmarkt. Niet zoals de grote Kerstmarkt in Brussel waar het meer op een gigantische shopping lijkt.
Ik schreef vandaag ook nog een kaartje aan mijn kleindochtertje waarover ik het hier al had. Hopelijk krijgt ze het...
Al mijn andere kaartjes, met wensen,zijn al weg.
P.S. heeft er al iemand zijn jaaroverzicht klaar? Dat word mijn Nieuwjaarsstokje voor de volgende dagen. Zo was het mijne van verleden jaar.
Deze autoloze zondag was één groot feest. Voor mij mag het zo iedere zondag gaan. Of misschien de stad autovrij maken. Rommelmarkt, zang en dans, fanfare, reuzen en bekende figuren. Eten en drinken.
Op het program van onze uitstap staat dit: Het Koninklijk Paleis te Brussel (Paleizenplein) is toegankelijk voor het publiek : - van zondag 26 juli tot en met zondag 13 september 2009, - alle dagen, behalve op maandag, - van 10 U 30 tot 16 U 30. - Gratis toegang. en het
Deze week was er eentje waar ik van hou. Veel beweging zat er in.
Zo was ik Maandag in Mechelen, voor een bezoek aan het ziekenhuis met mijn zus. Ik hoopte er een blogster tegen het lijf te lopen maar dat gebeurde niet. Volgende keer maken we een afsprak.
Dinsdag bezocht ik de tentoonstelling in het park van Gaasbeek. Na enkele foto’s te hebben gezien bij Emily. Spijtig dat er het een en ander beschadigd was. En het mooiste dat ik op haar blog zag, stond er zelfs niet meer.
Mijn ventje trakteerde me op pannenkoeken met koffie. Hmmm…genieten.
Woensdag had ik iets minder leuk te doen. Dat was echter in voorbereiding tot iets veel leuker.
Namelijk, boterhammen in het park , waar ik weer afspraak had met Magda en een groep Knokkenaars.
Alhoewel er boterhammen te krijgen waren, ter plaatse, had ik er thuis klaar gemaakt met omelette er tussen.
Mijn jongste zoon, groot muziek liefhebber, kwam mee.
We kregen een mooi plaatsje te pakken, helemaal vooraan.
Ik keek intussen uit naar een kakelende of luidruchtige bende. Thuis zeggen ze toch dat wij, van de kust, zo te herkennen zijn?
Ze kwamen echter heel rustig en ik zag Magda onmiddellijk. We volgden het concert met onze boterhammen op de schoot en een fris drankje in de hand.
We gaven onze ogen de kost. Hier, net zoals op de blog, geen rang of stand.
Kijk die meneer met zijn aktetas, en daar die mevrouw met haar boodschappen wagentje, en die rare madam met haar foto toestel.
Wat is die mevrouw daar voor ons aan het schrijven? Zeker een postje voor haar blog? Hahaha…je weet toch nooit hé.
In de pauze, bij een bezoek aan het toilet, kom ik de andere Knokkenaars tegen.
« Ben jij ook van Knokke? En wie? Ah ja en of we je vader kenden! En ben jij die vriendin (uit Brussel)van mijn vriendin? Maar allée gij zijt toch…ja dat ben ik, en gij zijt…wij zaten in dezelfde klas…blablabla…
Verrassend! Ik was inderdaad een echte van Knokke.
Na het concert wandelde ik met hen mee naar Matongé (dat is een ander verhaal) en bleef bij hen tot ze de trein terug namen. Ik bleef in Brussel achter.
Na de eerste dag, waar ik het gevoel had, dat het anders was, als andere jaren, waren het dan toch nog twee heel mooie dagen, die volgden.
De familiale sfeer, waar ik zo van hou, zat er weer helemaal in.
Allen samen, zonder onderscheid van kleur of jaren.
Ik zag eindelijk eens Alpha Blondy! Dat was mijn grote wens.
Een jong koppel wiegde hun ongeboren baby, al dansend tussen hen in op de tonen van de muziek. Volgend jaar, zit het hier, in een buidel of wagentje, voor zijn eerste Couleur Café.
Oma’s en opa’s die in de jaren ‘50 en ‘60, tieners waren, zoals ik, doen voor niets onder tegenover de nieuwe generaties.
Een gebroken been, arm op krukken of in de rolstoel, niets houd de muziekliefhebbers tegen.
Nooit zag ik hier ruzie over een duwtje, het voorsteken om beter te zien, of een plaats op een bankje. Nochtans dagelijkse kost, in het gejaagde leven in de grote stad buiten deze site. Muziek brengt mensen samen.
Ieder jaar van het festival heeft een bepaald doel. Dit jaar ging het er in "Solidarity Village" over het probleem van het water.
Over water gesproken, gelukkig kregen wij geen spetter regen, in tegenstelling met de hevige stortbuien Zaterdag in het lagere gedeelte van ons land.
Zaterdag is het de traditionele dag van het vuurwerk. Altijd fantastisch! Maar dit jaar GIGANTISCH. De knallen gingen gepaard met het dansen van "Los Magnificus" , de music bands en de dansers , die voor de gelegenheid op het grote podium klommen. Zo miste niemand iets van het spektakel. Wil je er meer over zien neem dan een kijkje op de officiele site.
Mijn man, dochter, kleinkinderen, zoon en schoondochter, en ikzelf genoten van deze driedaagse en namen met spijt afscheid van het festival.
Ik ben in een dag waar in ik niet goed weet wat ik wil. Ik zou ergens naar toe willen en weet niet goed waar. Als kind had ik heel vaak zo'n dagen. Mama noemde het verveling. Ze schertste dan met mij en zei "als ge je verveelt neem je vast aan je oren en danst een beetje." Wat me dan nog kribberig maakte.
Nu ging ik maar een beetje rond neuzen op You Tube en viel van de ene herinnering in de andere. Het ging er eerst wild aan toe, ik kwam van dat dak af van Peter Koelewijn en belandde bij het trio Los Paraguayos, vandaar bij de Blue Diamonds, en kwam terecht bij deze Sirtaki.
Het ligt heel wat kalmer en toch niet zo...En het zijn dan ook nog twee favorieten van mij.
Intussen weet ik wel iets te doen. We gaan eten in het Muziek Museum. Dat had ik al een hele tijd geleden beloofd aan mijn man.
Daarna gaan we enkele inkopen doen. Niet veel bijzonders maar beter dit dan helemaal niets.
Ik was op een feest met allemaal vooraanstaande mensen. Bij het binnen komen van een van die mensen staat iedereen recht en klapt in de handen. Als de man voorbij gaat, komt hij op mij af en kust mij op mijn wang.
Later in de avond bevind ik me plots alleen met hem. Hij kust me nog eens heel teder, zijn lippen strelen als het ware de mijne. Het is alsof een pluim mijn lippen streelt.
Ik zie hem nu heel duidelijk voor mij, Nicolas Sarkozy!
Ik word ineens wakker en besef dat ik aan het dromen was. Hoe droom ik nu in godsnaam van deze man?
Ik dacht ineens terug aan mijn eerste “echte” lief. Hoe onhandig het er aan toe ging, van mijn kant dan toch.
Bepaald die eerste keer alles in je latere liefdesleven? Ik denk van wel. Als ik die eerste maal nog eens zou mogen overdoen, zou ik het precies zo willen als toen die dag…
Gisteren een schitterende blauwe maandag, vandaag een triestige grijze dinsdag.
In huis is het toch al super gezellig. Op de rommelmarkt waar ik Donna ontmoette, kocht ik voor één euro een cd van Amalia Rodriguez en wat blijkt? Ze zingt er in het Siciliaans met een vleugje Portugese muziek!!! Een surprise voor mijn ventje. We zijn nu naar die zonnige muziek aan het luisteren.
Een voorsmaakje op zaterdag dan gaan we naar Brugge voor het Portugees etentje. Spijtig dat Rita er niet bij kan zijn, en Heraldo ook niet. Repelsteel zien we er wel. We hebben ook al een paar sympatieke mensen in deze vereniging ontmoet.
En nu verder aftellen voor ons reisje naar Portugal in November.
Ik had graag nog iemand in de kijker gezet die het zeker tof zou vinden als je er een reactie achterliet Jean
Dag drie waren we al vroeg in de sfeer. Ons gezelschap was al aangedikt. Mijn twee zussen met man en een vriend en nog twee universitaire vrienden van Sophie kwamen er bij.
Cesario Evora had een tijdje geleden al af gezegd. In de plaats kregen we een” African tribute James Brown”. Dat kwam er dank aan zijn saxofonist vertelden ze ons. De man blies zijn bolle wangen tot springen toe.
Ik bleef er een tijdje rondhangen en ging daarna op zoek naar mijn zus en haar man die net toegekomen waren. We gingen, aan een Marokkaans tentje, couscous eten. Daar naast stond er een Spaanse tent met een grote vlag. Ik dacht dat fotografeer ik maar, je weet maar nooit dat ze het EK winnen.
Van daaruit naar Natacha Atlas en Sahara blues. Die laatste kwamen uit dezelfde streek als mijn schoonbroer.
Verder naar de grote tent waar Jimmy Cliff te verwachten was. Mijn jongste zus kwam er aan gelopen met een vriend.
We installeerden ons aan een tafel, dicht bij de grote tent, en het grote scherm. Mijn andere zus had een hele pic-nic voorzien, voor het jongere zusje die nog niet gegeten had. Ze spreidde een handdoek op tafel en “tafeltje dek je”.
Tomaten, komkommers, worst, eieren, gekookte aardappelen en de nodige kruiden er bij. Het werd een oergezellige boel. Noten en snoep als dessert.We bekeken Jimmy Cliff op het scherm, maar konden hem ook in levende lijve gade slaan.
Intussen konden de voetbalfans naar de match aan het andere einde van het terrein op scherm bekijken. Wij vernamen pas later dat Spanje won.
De kleinkinderen kwamen ons nog vervoegen met vrienden. We bleven daar zitten tot het tijd werd voor Zucchero, die het festival zou afsluiten.
We dansten dat het spetterde, buiten de tent. Ik waagde me er toch in om het ook van dicht bij te zien. Het gevoel tussen de mensen die dansen, roepen en tieren is toch veel fijner dan zo voor een tv te zitten hé.
Het is weer voorbij. Volgend jaar als alles goed gaat ben ik er weer voor de 20ste keer te vieren. Zeker weten! Het beloofd een groots feest te worden.
Na een korte maar weldoende nacht, weer paraat voor de nieuwe dag.
Vandaag introduceerden we een nieuweling in dit wereldje, mijn kleinzoon, zijn eerste Couleur Café!
Er stonden weer heel wat grote namen op het affiche. De minder bekenden mochten er zeker ook wel zijn!
We bleven niet bij elkaar, ieder zijn fans hé. Toch afspraakje gemaakt om nu en dan eens samen te komen voor een drankje en een babbeltje.
Ik werd onderweg, met een biertje in mijn hand, tegen gehouden door deze rare agenten,
die mij vroegen even in de zeeepbellenbubbelaar te blazen. Ik blaasde er heel wat bellen uit. Ze vroegen hoeveel ik er wel gezien had. Oh, zeker 25! Ze keken rond hen en de zeepbellen waren er natuurlijk niet meer. Dus dachten ze dat ik al heel wat in het glas gekeken had.
Ik kwam er vanaf met een berisping...
Eerst de festiviteiten buiten de tenten gevolgd, souks gaan bezoeken en rond gekuierd.
Op het grote scherm buiten zag ik dat Bernard Lavilliers aan de buurt was. Ik hoor hem liever op de radio.
De expo, gaan bekijken. Dit jaar, over sex en love.
Rond 19h30 terug naar de tent voor Kassav’. Ik had een redelijk goed plaatsje maar had toch een paar rijtjes dichter willen staan. Het was een fantastische show! Ik ging er echt uit de bol en zouké’te er op los.
(korte anecdote)Naast mij stond een zwarte man met zijn vrouwtje. Hij in deftig kostuum, zij traditioneel gekleed met netjes tegen het hoofd gevlochten haar. Ze bewogen geen haar, maar ik zag aan het gezicht van de man dat hij van het spektakel genoot. (Net zoals ik het soms in mijn eentje kan.) Toen één van de zangers de mensen aanspoorde allen de hand van zijn buur vast te nemen en van links naar rechts te wiegen, durfde ik hem niet te storen. Ze bleven als van steen gehouwen naast elkaar en keken ook niet om. Geen gebaar van toenadering. Toch had de man pretlichtjes in zijn ogen.
Jacob Desvarieux, met hese stem, is mijn favoriet uit de bende.
Toen het ten einde was staan er ineens een paar jonge meisjes rond mij en bezien me alsof ze me kennen. Ah, die kennen me zeker van mijn blog? Maar nee… ze waren alleen in verwondering, over mijn talent op het vlak van het dansen zeker. “Mag ik je een knuffel geven?” vroeg er eentje. Mijn eerste reactie “Een knuffel, aan mij?” en dan “Ah, ja dat mag”. Het waren er geen die zo maar rond liepen en gratis knuffels uit deelden, maar mij gewoon een fantastische oma vonden?
Ik gaf hun mijn blog adres en nu:
“Meisjes, (uit Leuven) welkom op mijn blog en reageren hé!”
Wat later keek ik een hele tijd naar Tiken Jah Fakoly. Een zeer goed Reggea man.
Om 23h30 naar het fameuze, vuurwerk, wat, dit jaar, echter een flop was.
Sophie kwam aangelopen, ze dacht dat het begon en het was al gedaan.
Maar niet getreurd. We bleven toch nog tot een gat in de nacht, moe en tevreden, op naar de volgende dag (word vervolgd)
Het is maar op dagen als vandaag dat ik pas voel dat ik geen 20 meer ben. Al dacht ik dat, met het hele weekend de "Dancing Queen" of "Queen of the Night" uit te hangen. Drie dagen lang héél wat uurtjes over de tijd dat Assepoester thuis moest zijn.
Vrijdag, met zoon, dochter en kleindochters op het terrein van Turn en Taxis, voor de 19de éditie van Couleur Café.
En koffie kleurtjes in overvloed hoor! We hadden elk ons programma op gemaakt.
De kinderen eerst naar Kerry James. Ik kwam hier voor te laat. Dan samen naar MC Solar.
Ik ging nog een kijkje nemen in de tent waar het "Orchestre National de Barbès" hun beste beentje voor zette.
Terwijl ook gegeten, gedronken en met Marie naar de souks, haar lievelingsplekje.
Intussen stond Erykah Badu op de planken.
Ik vond het wat te kalm en ging in de andere tent Ricardo Lemvo bekijken.
Amaai, dat was ne schone en hij kon er de stemming in houden!
Een (Kongolese?) dame trachtte de show van deze man te stelen. Ze sprong over de veiligheids barrière en danste dat het een lust was voor het oog.
De bewaking zag het echter anders en vroeg de dame terug in het publiek te gaan. Dat viel echter in dovemans oren, met als resultaat dat ze met lenigheid, haar achterwerk op de scène zwierde.
Ricardo Lemvo bleef de situatie meester en deed alsof er niets aan de hand was.
De bewaker ging hulp halen van twee collega's waarvan er één, met een nogal tengere gestalte, de dame en haar goed gevulde en imposante achterwerk, in zijn armen van het podium naar buiten haalde,
daarbij werd het publiek in een flits gefotografeerd door de "entre jambe" van dat kanon! hahaha...
Na afloop van de show begon ik al aardig moe te worden.
De meisjes gingen naar Orishas, terwijl zoonlief wou dat ik met hem naar Gentlemen ging kijken.
Rond 2 uur trokken we na deze 1ste dag, naar huis. Ik was zó moe dat ik aan de kinderen verklaarde dat dit het laatste jaar is dat ik kom.
Zaterdag en Zondag deden me echter van gedacht veranderen. (wordt vervolgd)
Bonjour soyez les bienvenues sur mon blog °
Si tu ne comprends rien °
Fait quand même un tour °
Pour le plaisir des yeux.
Hello be welcomes on my blog °
If you understand anything °
Hang around for a while °
For the pleasure of eyes °
Guten Tag sind willkommen auf mein blog °
Wenn du nichts umfaßt °
machst trotzdem eine °
Umdrehung für das
Vergnügen der Augen °
Aemulusia's post nieuws
Pennen kunnen op papier
schreeuwen, vloeken, ketteren
kunnen ook met veel bravoure
schallen en trompetteren,
maar ze kunnen ook heel zacht
een stil verdriet genezen,
met woorden die je nu en dan
nóg eens een keer wilt lezen.
*
Toon Hermans
De wond geneest... het litteken blijft.
Haat, vernield
Wat je graag doet doe je gewoonlijk goed
"Soms zijn kleine dingen groot genoeg."
"Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg."
"Om hoger te reiken, hoef je niet op anderen te staan."
Al is de leugen nog zo snel,
De waarheid achterhaalt hem wel
Leer uit de fouten van anderen. Je hebt niet genoeg tijd om ze allemaal zelf te maken
. Beetje moeilijk maar we hebben enig verband, ondanks de jaren verschil...Ik hou van muziek hoe dan ook! 
