De natuur begint te kleuren!

 Rood, bruin, oranje geel zijn nu in...

Na het terug vinden van het vriendje uit deze inktvlek, kreeg ik al een telefoontje van hem. We vertelden heel wat over onze levensloop en haalden een paar herinneringen boven . Grappig hoe kinderlijk onschuldig wij waren geweest. Zoals bijvoorbeeld die keer dat wij in de speeltuin, achter de kerk, zaten met nog een andere vriend en vriendin. De meisjes bleven braaf op de bank zitten en hielden de jongere zus en broertje in de gaten , terwijl de stoere jongens trachtten om ter verst in de zandbak te springen. De winnaar zou zeker bij ons in aandacht stijgen!

Hij herinnerde zich, na 50 jaar, echt nog heel veel en zag zelfs mijn mama nog voor zich alsof het gisteren was, dat ik op haar leek...

Wij vergeleken onze terug vinden als in de reeks memories op TV. Nooit of nooit heb ik gedacht dat jongens zich ook zo sentimenteel aan vroeger hechtten.

Die andere jongen was misdienaar, herinner ik me nog. Alleen daarom ging ik alle dagen van de vakantie naar de mis. Je kreeg toen voor iedere aanwezigheid een stempel op een kaartje. Wie dat kaartje vol had kreeg een verrassing. Dat zal wel een Heiligen prentje geweest zijn. Toch kreeg ik het kaartje nooit vol.

Sindsdien leest hij samen met zijn gezin mijn blog van het begin af aan. Ik begon er ook aan. Ik sta verwonderd hoe mooi ik het zelf maakte. In het begin stond mijn design mij niet goed aan en veranderde ik het om de haverklap. Nu vind ik het naar mijn goesting.

En de mooie illustraties er bij. De mooie PSP’s die ik zelf begon te maken met een program van een andere blogster gekregen. Bij een verkeerde handeling op mijn pc geraakte ik het kwijt. Ik heb er een andere gekocht maar deed er nog niet veel mee. Daar ga ik mij eens op toeleggen in de toekomst.

En wat was het een leuke tijd toen op de blogs. Ik zag de linken naar al diegenen die er mee ophielden, dat zijn er heen heel pak.

Er was een tijd van polls, stokjes en inktvlekken. Iedereen zette zijn beste beentje voor om zijn steentje hieraan bij te dragen.

Nu is het alsof het een herinnering aan het worden is. Niemand doet nog mee…

Klik op de roos voor het beluisteren van "Rode rozen" door Freddy Breck die ons helaas veel te vroeg verliet.

Intussen kan ik volop mijn nieuw gerief uit testen.

Ik voel me deze dagen niet zo wel. Hoofdpijn en een  zware maag. Het een brengt zeker het andere mee. Misschien spijsverteringsstoornissen. Hopelijk is het vlug over.

Nog een fijn weekend aan allen!

De Kerstman was er ook en je kon er eten en drinken.

Je hoefde vooral geen dorst te lijden. Ze hadden er daar iets heel handigs op gevonden. Van zodra je het omhoog hield was er al iemand om je te bestellen.

Wij moesten er toch even bij zeggen dat we eerst een foto wilden maken en dan pas onze dorst lessen.

C'est la fête!

Ma petite fille, Alison a 11 ans aujourd'hui.

Hip Hip Hip Hoera!

* * *

Dit keer ben ik het niet vergeten, dank zei de verjaardagskalender in ons kleinste kamertje

Met mijn blauwe tas in de hand en een hemel die iets minder blauw als verleden week is, denk ik aan het volgende...

Mijn kleine rustpauze van verleden dagen had eigenlijk een bijbedoeling.

Ik loop er al een tijdje over te piekerenen, mijn blog te stoppen. Dacht niet meer verder te gaan als ik aan 300.000 bezoekers kwam, daar het tellertje er 's morgens al een stuk over was besloot ik toch verder te gaan tot mijn blog zijn 3de verjaardag zou hebben. (morgen!)

Verleden maandag was ik vast besloten er weer mee te stoppen,

toen mijn oog toevallig bij Jientje op deze titel "Blauwe maandag" viel.

Ik had wel zin om daar aan mee te doen. 

De dag daarop had ik een fijne blogontmoeting, ondanks deze grijze dinsdag, met Blah. Zij had ook al eens, tot haar grote spijt, alles gewist zei ze.

Ik zou het niet weg doen maar wachten tot ik weer veel te vertellen had. Nu voel ik me echt uitgepraat...

Meegesleept door deze "Blauwe maandag tag" rage, hier weer mijn bijdrage. Een tekening die mijn jongste ooit op een tekeningstage maakte en een mooi beeldje hier in huis.