Gebabbel, grapjes, verhalen uit het dagelijkse leven...en verse nieuwtjes uit de oude doos...
Familie, kinderen en kleinkinderen en daarbij mijn mooiste foto's.
Hallo, blij je te zien
! Bedankt voor je bezoekje en aarzel niet nog eens langs te komen!
* * *
Op
om
waren er hier wel
gasten tesamen op bezoek.
* * *
535435
Even voorstellen
Ik ben een oma van 65
maar volgens mijn zes kleinkinderen van nu 23,18,16,13,12 en 8 jaar,
nog "une mémé dans le vent."
Ik waagde mij tweemaal in het huwelijksbootje.
Vier keer mama,
Uit het 1ste heb ik drie kinderen:
2 meisjes ( 44 en 43) en een jongen (38).
In het 2de en huidige...nog een jongen, van intussen al 23.
Mijn man was een verstokt vrijgezel, altijd verliefd maar nooit getrouwd. Aan zijn celibaat maakte ik een einde in 1995 ;-)
Hij heeft een zoon van 42 in Zweden.
Dus zoals U ziet, moet ik met verschillende génératies meedraaien.
Ik doe mijn best en tracht er het beste van te maken.
Ik ben oorspronkelijk uit Knokke aan/zee en woon al jaren in Brussel.
De zee heeft zijn aantrekkingskracht op mij nog niet verloren. Ik ben er nog steeds aan verknokt.
(Bij iedere verjaardag word dit postje bijgewerkt)
De naweeën van dat feest gaan hier nog lang door zinderen.
Na de stress van de dag, en ik eens hevig uit de bol ben gegaan, reed mijn man, weer naar huis, met het huisgerief, de planten, de wijn, water en frisdranken, en wat overbleef van het eten. Het was niet bepaald een rest want we hadden genoeg om nog een feestje te bouwen. Ikzelf kon niet meer in de auto, en nam samen met mijn zoon en schoondochter de tram die voorbij de zaal reed.
Zoon met een plateau waar nog een groot stuk taart op lag en die we niet konden inpakken. Ik met de rol papieren tafelkleed. Hahaha we hadden bekijks op de tram.
Thuis gekomen nog al mijn planten, geschenken en eten naar boven ( twee hoog) gesleurd. Mijn man had al enkele dagen pijnlijke armen. Ik energie ten over ! Na wel 7 à 8 keren op en af begon ik het toch te voelen…
Boven nog alles uitgepakt en opgeborgen. We hadden namelijk, vijf genodigden voor het ontbijt. Ze bleven in een hotel logeren hier dicht bij. We hadden al lang het plan om samen eens naar de Zuidmarkt te gaan. Dat was dus nu het de juiste moment.
De zondag werd zo een leuke après fête, zoals mijn vriendin het noemde.
We namen de metro en kuierden een tijdje op de markt rond. Het was redelijk koud. Zoals bij ieder bezoek aan de markt, gingen we ook nu, in een Portugees café om ons op te warmen.
We hadden al heel de voormiddag gelachen en gezwanst en het ging maar niet over. Wij dronken Porto. De eerder, op het zicht, kalme man van mijn vriendin was op het feest aardig in de sfeer. We hadden hem nog nooit zo gezien en het deed ons groot plezier te zien hoe hij had genoten.
Hij dronk geen Porto maar vroeg gewoon een koffie. Iets later kreeg hij er een glaasje water bij. Maar toen hij nog een watertje er bij kreeg, leek het wel vedacht. Terecht ! Zelfs zijn vrouw begon er aan te twijfelen. Dat water had een sterke reuk. Er zat meer onder die pet van die kalme jongen, dan dat we gedacht hadden.
We maakten plezier voor het hele café. Opeens komt de garçon af met een groot bord hapjes, zoals kaas, hesp en salami. Niemand begreep van waar dat kwam. Ik dacht dat het een toetje was omdat ze daar zagen dat we nog aardig in feeststemming waren. Toen het bord zo wat half leeg was, komt de garçon en zegt dat hij zich van tafel vergist heeft met die schotel…hoeoehoe…dat was er te veel aan. Iedereen de slappe lach, buiten de zoon van ons vrienden, die niet aan de hapjes had durven komen, omdat hij dacht dat het een vergissing was. Zodra we die betaalden durfde hij wel.
Ik zat intussen boven mijn theewater. Op het feest heb ik nochthans niet gedronken, maar nu was ik wel tipsie. Nog eens de schuld van die garçon. Ik vroeg een spuitwater en hij zette er een Porto naast. Hahaha…
Zo raakte ik aan de klap met een hard-rock zanger en een groepje jonge artiesten, aan de punkachtige kant. Niet echt mijn stijl maar ik heb er sinds dien een goede kennis bij . Dat zou weer een ander verhaal kunnen zijn.
Het bleef natuurlijk niet bij die twee enige vriendinnen natuurlijk. We waren dan toch nog met 34. Familie en vrienden die we in volledig verschillende omstandigheden leerden kennen, verspreid over de 65 jaren van mijn leven.
Ik ben er zeker van dat er gedacht word dat ik het bloggen ook stop gezegd heb om naar facebook of wat dan ook over te stappen.
Maar neen, ik heb het zoals altijd heel erg druk.
Zoals ik al zei hadden we vanaf vrijdag 12 februari bezoek uit Zweden. De dag er voorwas een donderdag, en dan heb ik nooit tijd voor wat dan ook. Ik viel die dag nog op mijn knie. Niet te erg maar toch pijnlijk.
Zo... de vrijdag begon dus met boodschappen, kamer in orde maken en voor een degelijk avondmaal zorgen. Ons eetfestival kon beginnen.
Het weer deed ook mee want het had weer eens gesneeuwd. Wij moesten niet onder doen voor Zweden. En toch vonden ze dat het hier kouder was dan bij hen. Ik vind ook dat de koude ginder anders is. Misschien heeft het iets met de vochtigheidsgraad te maken ?
‘s Zaterdags was het onze genodigde zijn verjaardag. We trokken naar Knokke. Bij hun vorig bezoek konden we nergens heen omdat ze met vier waren, en dus te moeilijk om met zijn allen in één auto te toeren.
We wandelden tot aan de zeedijk en keken intussen naar de winkels langs de Lippenslaan. Tot aan de dijk, want als ik de zee niet gezien heb ben ik er ook niet geweest. Het was bitter koud op het strand.
Daarna namen we een dagschotel in ons gebruikelijk restaurant.
De koffie met pannekoek gingen we in Sluis eten. Na nog veel geslenter en kijkgenot reden we huiswaarts.
We sloten de dag af met een Grieks restaurant in de beurt met onze andere zoon en zijn vrouw. Als dat geen smuldag was !!
Bedankt aan alle bloggers en FB's en familie, die mij hun lieve wensen stuurden, per post, E-kaart, sms, telefoon of een lieve reactie, of hoe dan ook... Het was hartverwarmend.
Het was een mooie dag deze 31 januari 2010. Mijn kinderen en kleinkinderen maakten het weer gezellig. Alhoewel er enigen niet bij waren maakten we er een toch echt feest van. Alleen hun gezelschap doet me enorm plezier maar toch verwenden ze me weer.
Mijn jongste zoon had zelfs een fruit-aspic-taart voor mij gemaakt Iedereen vond me er stralend uitzien, maar wat niemand zag was dat ik de nacht er voor een geweldige "coup de bleus" had. Ik zag heel mijn leven als een film voorbij gaan, en waarom weet ik niet, liepen de tranen stromend langs mijn wangen. Het leek wel als een afscheid aan al de mooie en minder mooie momenten. Het begin van een nieuw hoofdstuk. M. vind dat ik het grappigst van al nog dat gratis rijden met het openbaar vervoer vind. Hahaha, zo ben ik niet alleen want deze morgen vertelde een vriendin van mij die, tien dagen geleden haar 65ste verjaardag had, er al van de eerste dag van profiteerde om voor €5,20 heen en terug, naar het autosalon te reizen.
De meeste van mijn vriendinnen vieren dit jaar 65 en dat word dus veel over en weer reizen om te feesten.
Morgen is mijn oudste zus jarig.
En vandaag wil ik mijn beste wensen overbrengen aan ons Watervrouwtje die weer een kaarsje meer mag uitblazen.
65 en vanaf nu met pensioen. Nu hoef ik niets meer te doen.
Gemakkelijk gezegd maar in de praktijk ?
En nu krijg ik ook nog voordelen, zoals op het openbaar vervoer enz…
Zoals elk kind vroeg ik heel lang geleden eens aan mijn moeder wanneer ik precies geboren ben. Het was rond middernacht. Iets er vóór denk ik mij te herinneren. Anders zou ik op 1 februari geboren zijn, net één dag voor mijn grote zus haar verjaardag.
Mijn ouders waren toen, 1945, in een werkkamp in Berlijn. Ze waren met meerdere mensen in een " barak " onder gebracht.
Toen mama hen vertelde dat ze nu gauw zou bevallen, gingen haar lotgenoten een wandeling maken. Toen ze terug kwamen na ongeveer een uur of twee kon ze mij al aan hen voorstellen. Ze had het helemaal alleen gedaan.
Nu ik deze leeftijd bereikt heb denk ik heel veel aan mijn ouders die 65 nooit haalden.
Vandaag ga ik het rustig met de kinderen en kleinkinderen vieren. Op 6 maart een feestje met vrienden, kenissen en familie.
Het word tijd dat ik eens een teken van leven geef zeker?
Gisteren met zoon en zijn vrouwtje enkele inkopen gedaan voor het kindje.
Weer eens veel te druk...Deze morgen enkele telefoontjes gepleegd en dan nog het een en ander geregeld voor mijn verjaardag.
Toen mijn zus hier laatst was hadden we er het ook over en we bouwden bijna een feestje met ons twee, zo uitgelaten waren we.
De laatste tijd als ik het openbaar vervoer neem, staan er meer en meer mensen hun plaats aan mij af?
In mijn binnenste heb ik pret, en neem dan de plaats als een vermoeid oudje, in. Is het nu zo erg te zien dat ik ouder aan het worden ben? En voor sommigen die me wel eens durven zeggen: "Je word niet ouder, maar je bent oud", vergeet het, ik voel me soms 18...hihihihi!
Ik kreeg de boodschap van mijn kleindochters: "Mémé reste a la mode comme tu est" ze bedoelt hier niet in de mode qua kleding maar van gedachten, en "Nous voteront toujours pour toi cybermamy". Dat is omdat ik hen nog steeds volg op het net .
Vanaf maandag mag ik gratis met tram en bus, en voor een prikje met de trein. Ik had nooit gedacht dat nog te mogen meemaken. Niet dat ik er niet meer zou wezen maar eerder, dat ze dat juist tegen mijn tijd, zouden afschaffen.
de burgemeester (gewezen blogger? Zijn blog kun je nog achterste voren lezen...) ontving ons warm en vriendelijk. Toen we de zaal inkwamen wuifde er al iemand naar mij en we schoven aan tafel met hen. Het was Lady Rosita en haar Lord. En hun "buurvrouw", blogster zonder blog, was er ook bij. We hebben nog een blogster gemist die net na ons vertrek kwam eten.
Wij zagen de Sint en zijn pieten, naast de brouwerij Haacht, die zich klaarmaakten voor de drukke komende dagen.
En toen we een stukje verkeerd reden kwamen we aan het huis van Pater Damiaan terecht en huize De Veuster waar volgend weekend de kerstmarkt door gaat. Dat weet ik van Daisy.
Wie denkt dat je als pc freak geen oog meer voor anderen hebt is er naast want ik ontmoete al heel veel vriendelijke mensen sinds ik begon, vier jaar geleden. Inge heeft er hetzelfde idee over. dat zei ze ergens op internet...
Ik las zojuist dat Ninne al een halve mand kurken vergaarde. Ik zag in Lissabon dat je daar je kurken mag inbrengen zoals wij met glas, papier of andere herbruikbare afval doen.
Portugal is dan ook een land waar men kurk vind en verwerkt word. Ik zag er handtassen, toilet en rugzakken, en zelfs postkaarten in kurk!
* * *
En nu nog een fijne verjaardag gewenst aan Bientje.
Mijn hoofd staat er niet bij en zo dacht ik dat we pas morgen de 28ste oktober waren. Dat is namelijk de dag waar ik vier jaar geleden aan mijn blog begon. Was ik niet langs geweest bij Mizzd die alle verjaardagen netjes bij houd, had ik het rats overgeslagen. Ze had de traditionele hunk voor mij geplaatst en wat voor eentje, kijk maar!
Na dit bijzonder drukke weekend, bleef ik maandag de hele dag lui niets doen. Dinsdag ook en als het niet was dat ik 2 vrijkaarten had voor het circus was ik ook niet buiten gekomen. Klein herfstdipje denk ik, en moe. Ik zou zelfs iemand willen hebben om eens te helpen in het huishouden. Dat heb ik alleen als de maat overloopt...
Vandaag ging ik toch met mijn dochter shoppen. We waren nu met zijn twee bek af.
Prettige dag gewenst voor morgen. Ik ben er terug vanaf s'avonds.
Daar ik met tal van zaken bezig ben, heb ik er het hoofd niet naar te bloggen.
Zaterdag nam ik toch even die BBQ mee, om de verjaardag van Elena, te vieren. Er was zoals gewoonlijk een talrijke opkomst. Alleen al ouders, grootouders, overgrootouders, tantes en nonkels maken een groepje van ongeveer 30 personen uit . Geen enkele verjaardag gaat er voorbij zonder feestelijke samenkomst.
Eerst het geroosterd vlees, salades en rijst. Daarna het gebak. De twee grote taarten waren in een minimum van tijd verslonden.
Mijn schoondochter vertelde grapjes aan "beau papa", of waren ze bezig over zijn verjaardag binnen kort?
En zouden ze geen klein geheimpje hebben, ons jonge paartje? Nog geen eigen kindje op komst...
Op 9 mei was het toen moederdag geweest en ‘s maandags 10 mei had ik afspraak met de gynecoloog. Ik verwachte mijn derde kind voor 6 juni ongeveer. Na twee meisjes, hoopte ik nu eindelijk eens een jongen te hebben. In onze familie waren die heel schaars. Thuis waren we met 4 meisjes. Waar uit mijn ouders al 4 vrouwelijke kleinkinderen hadden. Mijn zus had het jaar voordien de eerste jongen gehad. Iedere keer als ik een meisje kreeg, had mijn schoonzus, met een paar dagen er tussen een jongen! Ik was iedere keer geweldig teleurgesteld.
Dus stond ik daar bij de dokter en had al een tijdje geleden gezien dat hij een teken op die farde van mij gezet had. Ik wist niet wat het betekende en in mijn omgeving kreeg ik het antwoord ook niet.
In dit jaar werd echografie nog niet toegepast. En wat het zou zijn zegden ze ook nog niet.
Na het onderzoek kijkt die dokter mij een poosje aan en vraagt ineens: « Voor wanneer zou je dat kind willen, vandaag, morgen of…? » « Ik willen, het is toch voor binnen 3 weken ongeveer? »
Ja maar we hebben iets nieuws. Als het kind de juiste maat heeft, (dat meten ze naar gelang het hoofdje) kunnen we dit nu in gang zetten. Dat ging met een baxter zoals dat nu heel gewoon is. Hij zei er niet bij dat dit experimenteel was. Ik hoorde dit later op een consultatie. We waren met 9 over 2 Brusselse ziekenhuizen verspreid.
Ik stond daar verbluft naar de dokter te kijken en stotterde dat ik toch eerst naar huis moest, om mijn man te verwittigen en de kinderen van school halen. Nu ik het voor het kiezen had, mocht het zo gauw mogelijk, want het was (canicule) extreem warm die dagen.
We spraken af dat ik het nodige zou doen en voor 14 uur terug in het ziekenhuis zou zijn.
Ik ging naar het werk van mijn man. Hij was zijn bestelwagen aan het laden en verschoot ook toen ik hem vroeg voor wanneer hij wou dat ik dat kindje zou baren. En voor hem was het ook goed voor vandaag.
Na de nodige maatregelen genomen te hebben , ging ik binnen op die maandag om 14 h.
Heel de namiddag deden ze daar niets met mij. Ik kreeg wel een dekentje als moederdag geschenk, zoals alle moeders de dag voordien kregen.
Om 19 h mocht ik mee, waar de dokter een soort tv had (echografie) hij keek alleen naar het scherm die uit mijn zicht gedraaid was. Hij vroeg me hoeveel kinderen ik had en wat het waren. Meisjes! Hij zei toen: « Dan gaan we zorgen dat we nu een jongen krijgen ». Ik was boos en had liefst dat hij er over zweeg vóór ik weer zwaar teleurgesteld zou zijn.
Pas de volgende morgen heel vroeg kwamen ze mij halen om te bevallen.
In de verloskamer lag ik aan de monitorring en die baxter. Een paar uur later kreeg ik de eerste weeën en weer kreeg ik te horen: « Dat dit ventje hem maar een beetje haastte… »
Drie uur later, zonder de verdere détails van de bevalling te vertellen, lag ik met een mooi jongetje in mijn armen!
Dat tekentje op die farde was een cirkeltje met een pijltje er aan. Sindsdien ken ik die mannelijke en vrouwelijke tekens wel.
Ik wachtte vol ongeduld op het bezoekuur om mijn man en schoonmoeder te verassen. Ik wou eerst een grap uithalen en mij teleurgesteld voor te doen en te zeggen dat het weer een meisje was.
Maar een schoonzus had al naar het ziekenhuis gebeld en ze hadden het haar gezegd. Dat was de enige domper op mijn vreugde die dag.
Mijn enig verdriet is nu ieder jaar, mij die verjaardag, alleen maar te kunnen herinneren, zonder hem samen te kunnen vieren.
Sinds 20 jaar verliet hij het nest en vond de weg nooit terug...
Een weekend om nog heerlijk van na te genieten was het. Sedert vrijdag geen minuut rust, met mijn verjaardag in het verschiet.
Het kon niet beter dan als het een rond getal zou geweest zijn. Vroeger vierden we elk jaar iedere verjaardag, uitbundig. Daarna beslisten we, voor de volwassenen, alleen de jaren met 5 en 0 te vieren. Nu lijkt het wel of we zijn die afspraak vergeten. Gelukkig maar!
Mijn kinderen en man legden samen opdat ik dan iets meer kon kiezen.
Zaterdag ging ik dus op stap. Ik twijfelde tussen een laptop of weer een eigen TV voor mij alleen. Ik ben wel geen echte TV kijker maar sommige programma's zou ik wel eens willen zien. Hier staat hij meestal op Rai of een franstalig programma. Mijn oudere TV ging naar mijn zus, toen die van haar stuk was.
Het was de laatste dag van de koopjes in de shopping en je kon er over de hoofden lopen. Ik trakteerde ons al op een taartje, om de festiviteiten te beginnen, in de zaak waar mijn kleindochter een studenten job heeft.
Het was een leuke namiddag met mijn twee dochters.
Ik dacht een beetje te rusten als ik thuis kwam. Het draaide echter anders.
M. had een verassing voor mij. Hij maakte zich klaar om uit te gaan eten. We gingen in een populair Portugees restaurant.
Lekker gegeten en gedronken samen als een jong verliefd koppel.
Zondag, met de kinderen en kleinkinderen, samen thuis eten. Gewoon een vleesschotel, een inktvissalade, waar iedereen dol op is en daarna lasagne. Deze twee laatste door de hand van de chef bereid. Als dessert fruitsalade in yoghurt.
Sober maar het bijzonderste was om iedereen rond mij te hebben.
Niet te geloven hoe fier ik ben als ik zo naar mijn kinderen kijk en de kleinkinderen dan! Ze zijn ons al allemaal boven het hoofd gegroeid.
Als iedereen vertrokken was nog een beetje opgeruimd en dan was het tijd om van mijn geschenk te genieten.
Het werd dus toch een LCD-TV waarvan zoals op de prent te zien ik niet te veel heb gezien. Ik was uitgeteld!
Vandaag is het lichtmis, de dag van pannekoeken en ik maak smoutebollen! Die zijn voor straks.
Ik heb ook een jarige zus vandaag. De oudste, met 6 jaar meer als ik
Bedankt aan allen voor de mooie kaartjes, E-mail's, E-cards en lieve reacties op mijn blog en FB.
Realiseer je je wel eens, dat we het eigenlijk alleen maar leuk vinden om ouder te worden, zolang we nog kind zijn? Zolang je nog onder de 10 jaar bent, vind je verjaren zo geweldig, dat je denkt in maanden. "Hoe oud ben je"? "Ik ben 8 en een half"! Je bent nooit 36 en een half, maar je bent 8 en wordt al bijna 9.... Zo werkt het! Dan wordt je tiener; nu kan niemand je nog tegenhouden.... Je springt meteen naar het volgende getal. "Hoe oud ben je"? "Ik wordt 16" ! En dan komt de geweldigste dag in je leven....Je wordt 21 !!! Zelfs de woorden klinken feestelijk... Maar dan wordt je 30....ooooh, wat gebeurt er nu? Klinkt al behoorlijk belegen... Wat is er veranderd? Je wordt 21, Je wordt dan 30, Je loopt tegen de 40, Je bereikt de 50, Je bent al 60, Tegen die tijd heb je al zoveel snelheid opgebouwd, dat je al snel de 70 raakt. Daarna, begin je de maanden, weken en dagen te tellen. Je bereikt de woensdag, je haalt de 80, je bereikt de lunch. En daar houdt het nog niet op. In je negentiger jaren begin je terug te tellen.... Ik WAS pas 92 ! Als je over de 100 gaat, gebeurt er iets vreemds. Je wordt weer een kind; "ik ben 100 en een half.... Leeftijd is iets vreemds hoor...
* * *
Vandaag ben ik jarig en zeg als je het mij vraagt:
Ik heb nog geen resultaten maar met mijn gezondheid zal het wel meevallen...Beter een onderzoek te veel dan een te weinig.
Vandaag was onze Marie weer een jaartje ouder(12)! Wat gaat de tijd toch vlug, het was alsof het gisteren was dat ik over haar vorige verjaardag schreef.
Lieve groetjes aan allen, als ik hier niets zet dan kom ik wel even langs op de blogs.
Bonjour soyez les bienvenues sur mon blog °
Si tu ne comprends rien °
Fait quand même un tour °
Pour le plaisir des yeux.
Hello be welcomes on my blog °
If you understand anything °
Hang around for a while °
For the pleasure of eyes °
Guten Tag sind willkommen auf mein blog °
Wenn du nichts umfaßt °
machst trotzdem eine °
Umdrehung für das
Vergnügen der Augen °
Aemulusia's post nieuws
Pennen kunnen op papier
schreeuwen, vloeken, ketteren
kunnen ook met veel bravoure
schallen en trompetteren,
maar ze kunnen ook heel zacht
een stil verdriet genezen,
met woorden die je nu en dan
nóg eens een keer wilt lezen.
*
Toon Hermans
De wond geneest... het litteken blijft.
Haat, vernield
Wat je graag doet doe je gewoonlijk goed
"Soms zijn kleine dingen groot genoeg."
"Wees jezelf, er zijn al anderen genoeg."
"Om hoger te reiken, hoef je niet op anderen te staan."
Al is de leugen nog zo snel,
De waarheid achterhaalt hem wel
Leer uit de fouten van anderen. Je hebt niet genoeg tijd om ze allemaal zelf te maken
.
. Geen enkele verjaardag gaat er voorbij zonder feestelijke samenkomst.
