Het was een mooie dag deze 31 januari 2010. Mijn kinderen en kleinkinderen maakten het weer gezellig. Alhoewel er enigen niet bij waren maakten we er een toch echt feest van. Alleen hun gezelschap doet me enorm plezier maar toch verwenden ze me weer. 

Mijn jongste zoon had zelfs een fruit-aspic-taart voor mij gemaakt
Iedereen vond me er stralend uitzien, maar wat niemand zag was dat ik de nacht er voor een geweldige "coup de bleus" had. Ik zag heel mijn leven als een film voorbij gaan, en waarom weet ik niet, liepen de tranen stromend langs mijn wangen. Het leek wel als een afscheid aan al de mooie en minder mooie momenten. Het begin van een nieuw hoofdstuk.
M. vind dat ik het grappigst van al nog dat gratis rijden met het openbaar vervoer vind. Hahaha, zo ben ik niet alleen want deze morgen vertelde een vriendin van mij die, tien dagen geleden haar 65ste verjaardag had, er al van de eerste dag van profiteerde om voor €5,20 heen en terug, naar het autosalon te reizen.

De meeste van mijn vriendinnen vieren dit jaar 65 en dat word dus veel over en weer reizen om te feesten.

Morgen is mijn oudste zus jarig.

Die het fijn vinden om te zien wie er achter de blogjes zit en zijn of haar blogvriend(in) eens wil ontmoeten. Klik op het plaatje voor verdere inlichtingen.

Reclame maken mag! Neem het plaatje mee en zet het op je blog. Hoe meer zielen, hoe meer plezier

De helft van de eindejaarsfeesten zijn achter de rug. Wij zouden het kalm aan doen. Niets speciaals, wij eten al het hele jaar lekker en speciaal .

Mijn oudste kinderen met hun kroost vierden samen Kerstmis. Samen met ons kan niet, omdat er eentje onder hen dan niet wil meevieren...

Wij hadden onze zoon en schoondochter om Kerstavond door te brengen. De versiering in huis staat er wel gezellig bij.

Toen ik terug uit Brugge kwam, zij was niet mee geweest, stond de tafel al gedekt.

Net als thuis deden we daarna samen de afwas en nestelden ons elk in een zetel. Zij keek naar haar tv serie en ik las een boek.

De zetel waar ik in zat is een relax zetel en op een zeker moment wou ik toch even meer liggen.

Ik vroeg of ik hem ietsje vooruit mocht zetten om hem dan beter in lig stand te zetten.

Met een beetje schrik voor het tafeltje die aan het voeteneinde stond trachtte ik dat ding, met mijn rug naar omlaag te krijgen. Maar iedere keer als ik ophield ging het terug omhoog.

R. stond op uit haar zetel en zei: “Je moet hard met je rug duwen, niets is zo simpel”.

Zo gezegd zo gedaan, maar toen mijn voeten bijna aan dat tafeltje kwamen hield ik weer op en ging die zetel weer rechtop staan.

Bij nog een poging stond ze werkelijk te roepen: “Ja, duwen, duwen, doe maar, ja, doe maar...allé, allé...nog...” Daarbij kreeg ik de slappe lach, het was alsof ik aan het bevallen was. Wat ik haar toen ook al  lachende toeschreeuwde.

Het werd haar ineens te veel en ze vloog naar het toilet in de gang, al roepende: “Oei, oei mijn tena lady…oeoeoe...De rest is wel te raden.

Bij mij liepen de tranen over mijn wangen.

Toen opeens realiseerde ik dat we toch een hels kabaal aan het maken waren. Wat zouden de buren er wel van denken. Daar wonen hoofdzakelijk alleenstaande dames in het gebouw. Dat geroep over ja duwen en zo, ze zullen wel gedacht hebben dat ze mannelijk bezoek had gehad. Hahaha we waren weer eens uitgelaten als bakvissen, grote kleine kinderen.

Mijn dagelijkse dosis lachen heb ik er toch gehad. Ik besefte opeens dat ik de laatste tijd eigenlijk niet zoveel lach.

Vandaag is Lucrèce Jarig!

Hip hip hoera lieve vriendin, maak er een reuze fijne dag van.

Na grote emoties weet ik ook nooit veel te vertellen. Woendag was ik naar de uitvaard van mijn vriendin haar mama. Zoveel herinneringen die ik heb, uit die tijd, dat we in Limburg woonden!

Het was een mooie kerkdienst. En toen er een aangrijpend lied over " mama" gespeeld werd, had mijn verdriet geen grenzen meer. Ik dacht aan mijn eigen mama.

Ik ga nog eens goed uitrusten en dan kan ik weer met volle moed tegen aan.

Mijn vriendin Rosa komt morgen.

Ik vernam ook juist dat er een vroegere klasgenote van ons gestorven is. Ze was al lang ziek.

aan allen

Deze dagen leek het mij alsof het al weken geleden was dat ik nog met iemand anders praatte dan met mijn man.

Tot ik deze week een kort afspraakje met Lucretia had. We dronken samen koffie en babbelden gezellig bij.

Vandaag ga ik naar de kerstmarkt bij beesken.

Woensdag naar Limburg voor de uitvaart van mijn vriendin haar mama.

Intussen reserveerde Rosa haar kamertje, om voor volgende weekend te komen. Zondag komt er misschien ook nog een gezamelijke vriendin van ons. Schoon vooruitzicht. 

Nog een andere vriendin wil dat we met zijn allen samen tot bij haar komen.

Ik moet ook aan de kerstboom en versiering denken, ik moet ook...en ook...Er komt weer leven in de winkel.

Ik hoop als dat allemaal voorbij is het hier weer niet te kalm word.

Beesken,

gaf ook haar verslag over het feest bij

Lucretia.  

Bij het binnenkomen begon de gezellige sfeer al. Men werd gevraagd zich uit te kleden, allée onze mantel bedoel ik hé.

Daarna kwamen we langs een soort loket waar een camera opgesteld stond waar we ons zegje konden doen, zoals in “man bijt hond”

Dat komt later zeker op een dvd, als

herinnering aan “haar” feest.

Ik ben nogal schuchter van nature en wist niet goed wat te zeggen.
Lucretia vertelde ons dat er nog andere blogsters aanwezig zouden zijn. Dus we waren op onze garde en iedere keer als er iemand binnen kwam keken we of hun blikken onze kant uitgingen.

Die mevrouw? Neen, maar die man met die snor dat zou wel een van ons kunnen zijn. Mis!!

Het was een grote statige madam en we hadden toch wat moeite om haar te plaatsen. Na een paar namen genoemd te hebben stelde ze zichzelf voor als zijnde

“Talleke”

Dat kon toch niet? Mij had er al iemand verteld dat zij een klein tenger mensje was.

Ik hoorde haar ook zeggen: “Dat is Emmy niet” En...waarom ben ik het niet? Ze vond dat ik er altijd te serieus uit zie op de foto’s. Een mens kan toch niet het hele jaar zo rondlopen hé?

(foto op mijn zoons huwelijk)

Dat geroddel over paaldansen kwam er door een verkeerd beeld bij een vertelling die ik deed over sommige fantasieën die ik heb over outfits en dansen.

Zij, beesken en Lucretia hingen mij meteen aan de paal.

Bloggen en vriendschap, zijn fantastisch. Ik en vele anderen, daar ben ik zeker van,  hebben er hun levenslust in terug gevonden.

Dat zagen we die avond ook aan Lucretia. Haar toespraak was aangrijpend en zowel zij als wij hadden er glazige ogen bij.

Beesken

is jarig vandaag!

 Suusje

blogt al sinds 2 jaar

en

Viv

huwde 15 jaar geleden

met de man van haar leven!

Hip..hip..hoera!!

Aan allen een fijne dinsdag gewenst.

Ik ben klaar om mijn vriendin van het station te halen. Als dat maar meevalt, het openbaar vervoer staakt hier namelijk, gedeeltelijk. Geen paniek we slagen er ons wel door.

Nog niet over mijn vriendin Rosa gehoord? Druk op het plaatje en je verneemt er meer over.

Na dingske, mizzd en anderen, hier mijn bijdrage inktvlek "eerste vrienden of vriendinnen"

Het allereerste vriendje in mijn leven was zeker dit buurjongetje.

Hij woonde rechtover mijn mémé bij wie ik inwoonde. Die jongen woonde ook bij zijn grootouders en jaren lang dachten wij dat hij de jongste zoon van die mensen was.

Wij werden speelkameraadjes. Later gingen wij op de bovenverdieping bij hen wonen.

Zijn opa was kleermaker en zat dan voor het venster in kleermakerszit zoals dat toen nog ging. Wij mochten soms in die voorplaats spelen met lapjes en draadjes.

Op zekere dag toen ik al naar boven was en zijn opa naar achteren was, speelde hij alleen verder. Wij hadden draden van stoel naar kast en dan weer naar stoel gespannen. Daar hadden we dan lapjes met wasspelden aan gehangen.

Hij leek heel zoetjes te zijn, tot er iemand bij hen kwam aanbellen. Hij had een paar draden aan het venster vast gemaakt en daar mooie sponsdoeken lappen (gewassen maandverbanden) van zijn “grote zus” op gehangen. Dat was blijkbaar geen zicht! Hij werd er zelfs voor gestraft. Wat wisten wij toen van die vodden af?

Wij verhuizen kort daarna naar een andere straat. Hij beloofde mij altijd te verdedigen als er iets mis zou gaan en dat ik maar moest zeggen dat hij mijn grote broer was. Wij scheelden amper een jaar.

Ik zag hem nooit meer terug. Jaren later hoorden wij wel dat zijn echte moeder hem met haar meenam naar Duitsland waar zij leefde. Hij had daar nog broers en zussen denk ik.

Deze foto van zijn eerste ccommunie.

Ik zie er niet heel tevreden uit?

Onlangs hoorde ik dat zijn oom een winkel had. Ik nam mij voor eens met die foto naar hem toe te stappen. Nu is die winkel helaas gesloten…

Toch geef ik het niet op en volgende keer als ik naar Knokke ga neem ik de foto mee en ga die nonkel opzoeken.

Dat is dan het einde van dat boekje aan Rosa voor onze 50 jarige vriendschap. Er zou nog een vervolg aan kunnen gemaakt worden, maar dat zal dan voor een andere verjaardag zijn.

Haar gastronomisch weekend hier loopt vandaag ten einde, ze vertrekt straks. Dit is nog het kleurijke slaatje die we zondagmiddag kregen en 's avonds konijn "al cacciatore" (op jagers wijze)

Een voorwoordje op wat volgen gaat:

Voor de jongeren onder ons is het moeilijk te begrijpen dat we dergelijke situaties als moeilijk beschouwden, maar de dingen waren nog niet zo vanzelfsprekend als nu. Meisjes en jongens speelden nog niet met elkaar en in het onderwijs was dat ook gescheiden. Het vliegtuig was nog niet de gewoonste zaak ter wereld en iedereen had nog geen auto. De huidige wegen en de snelheid waren er ook nog niet. De fiets was geen speelgoed. Het diende als vervoer hoe klein je ook was. De paraplu was een kostbaar ding, nam je mee net zoals een hoed, als je opgekleed ergens naar toe ging. En iedereen had er ook geen. Je kon ze zelfs laten maken als er iets stuk aan was. Mager was een teken van ziek zijn en de ouderen trachten je te mesten met verse boter, melk en alles waar vet aan hing. Daar werd je kloek van.

Halverwege de jaren ’50 trokken mijn ouders naar Limburg. Daar had ik ook een goede vriendin. Als het vakantie was, mocht ik naar mijn grootmoeder, in Knokke. Op een van die vakanties ging mijn vriendin mee. Haar vader, die toen al een auto had, voerde ons naar de kust. We zouden veertien prettige dagen hebben.

 De autostrade bestond nog niet. Het ging dus nog langs de oude weg. Mijn vriendin voelde zich niet heel wel en onze vaders besloten een kleine halte te houden. Om Liliane wat op te kikkeren bestelden ze in plaats van limonade of water een groot glas melk, waar ze nog slechter van werd. Zo een reis van Genk naar Knokke was toen nog een hele toer. Het duurde een halve dag eer we er waren en onze verwachte pret was er al wat af.

De dag daarop regende het. We zouden dan maar een bezoekje brengen aan mijn tante in Zwankendamme, tussen Zeebrugge en Lissewege. We kregen de paraplu van mémé mee, zo een groot zwart gedoe. Met een: “Zorg er goed voor een vergeet hem ginder niet!” trokken wij, twee tieners(ongeveer 13 en 14) met de trein naar die tante. Een kwartier later stonden we op de begane grond en het zonnetje straalde intussen ook. “Het zonnetje en zeggen dat het deze morgen…” oh,oh de paraplu zat natuurlijk nog op de trein naar Brugge.

Bij mijn tante aangekomen, telefoneerde zij onmiddellijk naar het station in Brugge en zei dat er een onvergezelde paraplu op de trein zat. De controleur had hem al opgevangen en we mochten hem ’s avonds aan het station in Knokke afhalen. Dat kon toen ook nog! Nooit vertelden we aan mémé dat ze haar paraplu bijna kwijt was.

Word vervolgd...